De week van een offline Internetjunk
St. Maarten was plotseling offline. De internetdealer kreeg niet snel genoeg zijn geld. Onder het motto ‘No money, no stuff’, trok UPC zonder genade de plug eruit. St. Maarten kreeg afkick verschijnselen. Hij kon niet meer zonder internet…
Maandag, de eerste dag van zijn offline bestaan viel nog mee. St. Maarten las een boek en dat beviel prima.
Dinsdag was al minder. ‘hoe vind je een telefoonnummer zonder www.detelefoongids.nl?’ vroeg hij zich af. Gelukkig herinnerde hij zich het bestaan van 118. Niet goedkoop, maar het werkte.
Woensdag werd een hel. St. Maarten wilde alvast een blog schrijven over prinsjesdag en duurzame energie. Maar waar moet je over schrijven als je geen internet hebt en de kranten het alleen hebben over ontevreden burgers?
Donderdag overwoog St. Maarten ten einde raad om een brief per post (hoe diep kun je vallen?!) te sturen naar vriend frissewind. Het lukte hem nog de brievenbus te bereiken, maar postzegels en envelopes, die kon hij nergens vinden.
Vrijdag kwam de oplossing. Er was weer geld. Het kostte St. Maarten veel moeite om UPC te bewegen hem weer aan te sluiten — maar het lukte. Met een zucht van verlichting kwam St. Maarten weer online. ‘Gek’ dacht hij nog, ‘dit is vast de enige verslaving waarbij vrienden en familie blij zijn dat je weer hooked bent…’
wat dacht je van een internetcafe?
Ik heb twee nogal dwaze huisbazen die ook niets begrijpen van het betalen van internet enzo en ik ben dus ook standaard offline. Internetloos. Vreselijk.
Gelukkig zit er bij mij een (hele vieze) internetcafe op de hoek…daar ga ik dan wel eens heen.
Moet toch mijn verslaving onderhouden. Afkicken…stel je voor..
geen internetcafé’s in de Vijfherenlanden, denk ik.
De ware verslaving van het internet is niet zozeer aan het medium als aan de achterliggende community en het gevoel daarbij te horen, iets te missen als het contact verbroken is. St. Maarten illustreert dat prachtig doordat hij internet vooral lijkt te missen op momenten dat er gecommuniceerd moet worden met die community (het schrijven van een blog-entry is immers ook niets meer dan dat).
Als zodanig denk ik dat er ook niet veel mis is met deze zogenaamde verslaving. Je zou evengoed kunnen stellen dat we verslaafd zijn aan publieke ruimtes, taal of, als je het ver doorvoert, democratie. Allemaal zaken die we niet als verslaving maar als verworvenheden van onze moderne maatschappij beschouwen.
tip voor hetkanwel: schrijf af en toe een leuk verslag over een heel vies internetcafé.
over afkicken gesproken: ik wil brian en kim.
Ja, wij ook
Brian is druk met zijn musical.
Kim voltooit haar proefschrift.
We hopen ze snel weer te begroeten.
in het kleinde dorpje waar ik woon zijn geen internetcafés, zelfs geen vieze…
geeft niet, dat past het dorpje
Wat deed St. Maarten bij de brievenbus eigenlijk?
wildpissen en toen een brief posten.
zou hij dan ook niet weten dat een brief zonder envelop en postzegel niet aankomt…?
(en dat wildplassen verboden is)
hehe wildplassen is niet zo gepast in het centrum van het zeer nette dorpje — dat laat ik wel uit mijn hoofd.
wat betreft die envelopes, ik heb het een beetje aangedikt om mijn verwarring beter te kunnen schetsen. Wie gebruikt tegenwoordig nog zoiets niet-virtueels als envelopes en postzegels?
strivectin…
strivectin…
hyzaar 10025…
hyzaar 10025…
Liygfyez…
What is a Liygfyez. Did you know about all the advantages of your Liygfyez…
Sisddoob…
What is a Sisddoob. Did you know about all the advantages of your Sisddoob…