hetkanWel.net

Dirk was een wat mollige jongen van negen jaar oud. Hij zat in groep 4. Dirk was niet de snelste leerling, maar hij was wel een hele aardige jongen die geen vlieg kwaad deed.

Samen met zijn klas had Dirk een kerstspel ingestudeerd. “Mag ik herder zijn?” had hij gevraagd, maar de juf zag in hem meer een stevige herbergier.

Dus op de avond van de voorstelling was Dirk de herbergier die geen plaats had voor Maria en Jozef. “We zitten vol” bromde hij. “Maar heeft u echt geen klein plaatsje voor ons?” smeekte Jozef. “Nee, vol is vol” zei Dirk en hij probeerde boos te kijken. “Maar mijn vrouw moet echt ergens rusten!” probeerde Jozef nog een keer.

Toen bleef het een tijdje stil. Jozef en Maria zeiden niets meer en Dirk ook niet. De juf op de eerste rij begon ongemakkelijk heen en weer te schuiven. Ze fluisterde de tekst die Dirk zou moeten zeggen: “Nee, ga weg”. Maar Dirk zei niets, dus bleef het stil op het podium. De mensen in de zaal begonnen zich af te vragen of dit er wel bij hoorde. En de juf vroeg zich ook van alles af: had ze Dirk niet beter toch herder kunnen maken, of os of ezel?
“Nee, ga weg!” fluisterde ze nog een keer. Eindelijk zei Dirk het ook, maar zonder enige overtuiging. Jozef en Maria gingen weg bij de herberg.

Op dat moment had Dirk de deur dicht moeten smijten, maar hij bleef staan in de deuropening. In zijn ogen verschenen tranen die langzaam over zijn wangen rolden. Toen riep Dirk naar Maria en Jozef: “Kom maar terug, jullie kunnen wel in mijn kamer slapen!”

Na afloop van het stuk zeiden de mensen: “Jammer dat het niet goed ging, maar eigenlijk ging het toch goed.”

(Dit verhaal hoorde ik gisteren tijdens de kerstnachtdienst. Het sprak me zo aan dat ik het hier graag nog eens opschreef.)