hetkanWel.net

Deze week is er geen film top 5, maar aandacht voor één bijzondere film: “Crash”. Deze draait al enige tijd in de bioscopen en is voor mij één van de meest eerlijke en (helaas) herkenbare films ooit over het leven in de grote steden. “Crash” geeft geen makkelijke oplossingen à la Dr. Phil, maar probeert de kijker vooral duidelijk te maken dat we met elkaar verbonden zijn.

Regisseur Robert Altman is waarschijnlijk de pionier van films waarin vele personages, met op het eerste gezicht onafhankelijke verhaallijnen, elkaar doorkruisen met als apotheose dat alles uiteindelijk bij elkaar komt. Er bestaat vreemdgenoeg nog geen naam voor dit genre. Voorbeelden hiervan zijn “Nashville” (1975), “The Player” (1992), “Short Cuts” (1992) en “Gosford Park” (2001). Voor zijn oeuvre wordt Altman dit jaar met een speciale Oscar beloond.

Een nieuwe generatie filmmakers heeft afgelopen jaren bovenstaande vorm geadopteerd om grote maatschappelijke thema’s aan te kaarten als individualisering van de samenleving, het gesegregeerde leven in de grote steden en de daaruit voortkomende vooroordelen, corruptie, verharding, etc. Voorbeelden hiervan zijn “Magnolia” (1999), “Monster’s Ball” (2001), “House of Sand and Fog” (2003) en “21 Grams” (2003). Ook “Crash” behoort tot dit genre.

De film volgt vele personages van diverse culturele achtergronden gedurende anderhalve dag en het is geframed tussen twee auto-ongelukken, waarop zeer agressief wordt gereageerd door omstanders en betrokkenen. Emoties die als rode draad door de film heenlopen.

De cast is erg indrukwekkend en bestaat o.a. uit Sandra Bullock, Don Cheadle, Matt Dillon, Brendan Fraser, Terrence Howard, Thandie Newton, Ludacris en Ryan Phillippe. Ze weten personages van vlees en bloed te creëren, mede dankzij het prachtige scenario en de sterke regie van Paul Haggis (schrijver van “Million Dollar Baby”).

Haggis kaart o.a. de agressie in de maatschappij aan, maar geeft geen makkelijke antwoorden. Het personage van Bullock zegt, “I’m angry all the time and I don’t know why”. De filosofie van Haggis wordt verwoord door Don Cheadle (“Hotel Rwanda”) aan het begin van de film: “It’s the sense of touch. In any real city you walk. You brush past people. People bump into you. In L.A. nobody touches you. Everybody is behind metal and glass. I think we miss that touch so much that we crash into each other just so we can feel something”. Dit geldt echter niet alleen voor L.A. De maatschappij die in deze harde, maar prachtige film wordt afgeschilderd had zich net zo goed kunnen afspelen in Amsterdam, Parijs of New York. “Crash” is een film waar je niet bepaald vrolijk van wordt, maar het zet je wel aan het denken over de wereld waarin we leven. Haggis laat tegen het eind echter wel ruimte voor wonderen. Het moment dat L.A. onder sneeuw bedolven wordt is hier een mooie metafoor voor.

“Crash” is reeds genomineerd voor 9 Britse Oscars, waaronder Beste Film, en 2 Golden Globe Awards voor Beste Scenario en Beste Bijrol voor de racistische agent van Matt Dillon.

Crash website