hetkanWel.net

De laatste tijd wist ik niet zo goed wat ik hier kon vertellen, omdat de Filippijnen toch voornamelijk een ‘ver van mijn bed’ show is voor de lezers van dit blog. Maar afgelopen zondag vond hier een echt ‘hetkanwel’ moment plaats : Manny Pacquiao, ’self-taught’ bokser met het postuur van een schriele doorsnee Filipino, nam het op tegen Erik Morales, een ervaren Mexicaanse macho, en won!
Een ‘rags to riches’ story om van te watertanden, vooral omdat Pacquiao (alias Pacman) in alles typisch Filippijns is: een man van het volk die het van bakkershulpje tot wereldberoemd bokser heeft geschopt. Dol op kinderen, trots op zijn prestaties maar respectvol tegenover zijn ouders, bewust wat zijn onwaarschijnlijke overwinning voor Filipino’s betekent en vastbesloten om zijn familie, vrienden en ‘kabayan’ (stadgenoten/ landgenoten) te laten delen in zijn succes.
Een jaar lang hebben Filipino’s op dit moment gewacht. Afgelopen jaar verloor Pacquiao op het nippertje van Morales, dit was dus de rematch.
De dag na het gevecht stond in de krant dat er een staatsgreep was gepland voor afgelopen zondag, maar dat die niet doorging omdat het voltallige leger aan de beeldbuis gekluisterd zat. Voor even was de Filipijnen een verenigd land.
Nu worden er al sinds afgelopen zomer staatsgrepen gepland dus zo’n schokkend nieuws was dit niet. De reden waarom ze niet willen lukken is dat niemand de volksmassa’s in beweging weet te brengen. Iedereen weet dat alle politici net zo corrupt of nog corrupter zijn dan de huidige president, Gloria Macapagal Arroyo.

Hoewel enkelen Manny Pacquiao meteen als presidentskandidaat wilden voordragen, als voorbeeld van een Filipino die een ’schone overwinning’ heeft behaald, zette dit geluid zich niet door. Hoe zou dat komen?

Zou het kunnen dat Filipino’s eindelijk doorhebben dat je meer nodig hebt om president te zijn dan een daadkrachtig charisma? En dat de filmsterren die tot nu toe hun volkshelden waren (Estrada, zo corrupt als president dat een volksrevolutie hem van zijn troon stootte, en FPJ, de verliezende presidentkandidaat van de vorige verkiezingen) voornamelijk gebruikt werden door machtige facties om hun eigen belangen te behartigen? En dat je je ideale volksheld dat niet wil aandoen?
Een erg Nederlandse gedachtegang, die geen rekening houdt met de kracht van verbeelding in de politiek van een land waar een groot deel van de bevolking geen toegang heeft tot de krant, of hem simpelweg niet kan lezen.

Waarschijnlijker is dat het geluid zich niet doorzette omdat ‘Pacman’ zo’n doorsnee Filipino is, en niet, zoals Estrada en FPJ, ‘larger than life’. Juist daarom maakt hij hen zo onwaarschijnlijk trots: ‘his punches are for the masses’. En zelf geeft hij ruiterlijk toe dat hij niets van politiek afweet.

Laat hem gewoon lekker geld verdienen met boksen en reclames om zijn ‘kabayan’ (stad/landgenoten) te helpen, dat is voor de meeste Filipino’s al lang genoeg.

Sinds zijn doorbraak een paar jaar geleden met een al even onwaarschijnlijke overwinning op een andere Mexicaan is hij om de haverklap te zien in reclames voor pijnstillers en ondergoed. En zijn cd en ringtones vinden gretig aftrek.

Het is dus overduidelijk dat Pacquiao iedere gelegenheid aangrijpt om geld te verdienen, veel geld. Het is ook geen geheim hoeveel hij voor dit gevecht kreeg: twee miljoen dollar, alleen om in de ring te stappen.

Maar niemand neemt het hem kwalijk. In zijn plaats zouden ze hetzelfde doen, en om dezelfde reden: om hun familie en kabayan uit de armoede te trekken.
Ondertussen gaat de zoektocht naar de ’superman’ die de Filipijnen kan redden van corruptie en armoede dus door…
Pacman wint bewondering wegens zijn ’schone’ overwinning

Pacland: alles over Manny Pacquiao