De hetkanwel-factor van verveling

Laatst vroeg een (Filippijnse) kennis mij of ik me niet verveelde hier in de Filippijnen. Ik was te verbaasd om antwoord te geven. En eigenlijk ook een beetje beledigd. Vervelen? Ik heb dit land nog maar net een beetje in de peiling! Ik denk dat ik nog wel een jaar of veertig toekan met materiaal uitwerken. Ik heb het altijd druk.

‘Ik heb het altijd druk’. Niet eerder had ik me gerealiseerd hoezeer mijn identiteit daarvan afhangt. Ik zou er niet tegen kunnen als ik niet een of ander groot onmogelijk avontuur aan het ondernemen ben, zoals nu: inburgeren in de Filippijnen, een project opzetten, 172 nieuwe talen leren (nou ja, drie om te beginnen). Om nog maar niet te spreken van het proefschrift dat nog af moet en allerlei artikelen.

Vervelen?! Hoe kom je erbij!
Ligt het aan mij, of vinden andere Nederlanders het ook een schande om ‘niets’ te doen te hebben, nergens naar toe te hoeven, geen richting in het leven te hebben?
Een aantal jaar geleden begon staatsecretaris Schmidt (?) over onthaasting (ik geloof dat zij het was). Iedereen lachtte haar uit. Tegenwoordig is onthaasting een luxe-artikel geworden, zoals de slow-food beweging. Iets voor yuppen die plotseling hun leven omgooien en iedereen vertellen dat het zo fijn is dat ze nu prioriteit geven aan de dingen die echt belangrijk zijn in het leven.
Maar kunnen we ook gewoon onthaasten? Zonder speciale cursussen, zonder diepzinnige filosofie-en, zonder een geitenboerderij in Frankrijk te beginnen?

Of is onthaasting net als zoveel dingen een ‘product’ geworden in de ervarings-industrie?

Iets heel gewoons dat we verloren hebben door het drukke levensprogramma dat we vanaf onze vroegste jeugd voorgeschoteld krijgen: School, muziekles, sport, studie, reizen, avontuur, ‘be an original’, leef je leven! (en anders ben je een zielig mietje). En nu weer duur aan ons wordt terugverkocht.

Probeer het maar eens: onthaasten zonder programma, zonder zelfhulp-boek, zonder coach of psycholoog, zonder muziek of tv, zonder de egoboost van een avontuurlijke omgeving, zonder de verwachting dat je naderhand gesterktdoor allerlei diepzinnige inzichten tot nog grotere hoogten stijgt, effectiever en wijzer dan ooit te voren. Je mag het niet eens Zen of meditatie noemen, dat klinkt al weer veel te interessant.

Noem het maar gewoon met een ouderwets Nederlands woord ‘verveling’. Eens kijken of je het aankunt.

Misschien kunnen jullie me dan vertellen waarom ik me zo beledigd voelde door de vraag: ‘verveel je je niet?’.

Waarom denken we dat er iets mis is met je als je je verveelt? Wat is de hetkanwel-factor van verveling?

Deze entry werd gepost op Friday, 31 March 06 om 16:02 uur in de rubriek Hetkanwel.net. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.