Vandaag kwam ik een bericht tegen dat voor mijn functie erg goed nieuws is. Ik had het al een beetje zien aankomen, maar wanneer dan de cijfers mij gelijk geven…Het geeft toch een goed gevoel.
Ik zag namelijk in de krant staan dat er een sterke daling is van (jonge) vrouwen die in de WAO/WIA terecht komen ten opzichte van drie jaar geleden. Ik had het al gesignaleerd in mijn werk. Ik ben personeelsadviseur (en verantwoordelijk voor het ziekteverzuim) bij een groot accountantskantoor en ik heb zelf al een duidelijke daling gesignaleerd. Er zijn veel minder jonge mensen die langdurig ziek zijn dan toen ik net begon met werken (2000/ 2001).
Ik hoop dat het een goede verandering is. Ik hoor ook vaak mensen om mij heen die ten onrechte weer aan het werk worden gezet. Ik ben in elk geval wel voor de Wet Poortwachter. Het helpt mij, aan de kant van de werkgever, heel erg om de werknemer – op hun eigen tempo- terug te halen naar de werkvloer. En het helpt, over het algemeen, ook de ‘niet-echt zieke mensen’ te kunnen schiften ook van de uiteindelijk, terechte WIA gevallen.
Links:
- Sterke daling vrouwelijke WAO’ers
- Vrouwelijke oud-WAO’ers aan het woord
- Ins en outs Wet Poortwachter
- Aantal WIA toekenningen minder dan verwacht
Loading ...
Je interpretie van de feiten klopt niet helemaal. De Geus heeft ziekte opnieuw gedefinieerd. Daardoor wordt de groep zieken kleiner en ontvangen er minder mensen een WAO uitkering. De reintegratie inspanningen zijn bovendien vergroot. De cijfers over de mensen die zijn goedgekeurd en die nu in de bijstand zitten of in het geheel niet meer in aanmerking komen voor een uitkering zijn niet bekend gemaakt. Dat er veel minder mensen in de WIA terecht komen is onvermijdelijk als je de toelatingeisen opschroeft.
maar hoe komt het toch dat het vooral vrouwen onder de dertig zijn die eerst in de wao kwamen, en nu weer eruit gehaald worden? Wat is er mis met vrouwen onder de dertig (ben er zelf nog net een)?
Het is inderdaad een kwestie van interpretatie. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar je zal bij een bedrijf werken dat een ziekmakend klimaat kent. De oplossing ligt volgen mij niet in allerlei nieuwe wetjes, regeltjes en ziekteprotocollen maar in “verbinding”. Teveel mensen werken in situaties waarbij ze zich niet persoonlijk verbonden volen met het werk en/of hun collega’s. Heeft dat te maken met hun huidige “arbeidsmoraal”? Of heeft dat te maken met hoe het werk is georganiseerd?
Misschien met allebei.
Hoe dan ook: van de nieuwe regels hebben voorlopig alleen degenen die er mee werken plezier. Zowel werknemers als werkgevers vinden het wat lastig. En ondertussen is de aanpak van de eigenlijke oorzaken van ziekte en arbeidsingeschiktheid slechts een papieren tijger.
Tot slot: ja, nou wil ik ook wel eens weten wat er mis is met vrouwen onder de dertig.
Ik heb zelf rond mijn 24ste, en nu ook bijna al mijn vriendinnen al voor hun dertigste een burn-out gehad. Heb geen mannelijke vrienden met hetzelfde probleem. Raar toch? Wat zeggen personeelsfunctionarissen hiervan?
@ Kim en Peter en belangstellenden: De personeelsfunctionaris in kwestie heeft zelf ook op haar 25ste drie maanden thuis gezeten.
Ik heb ooit eens een workshop bij gewoond die had uitgezocht – zoals Peter het uitdrukt- “wat er mis is met vrouwen onder de dertig”
het komt door de verwachtingen die een vrouw aan zichzelf stelt en die anderen aan haar stellen.
“vroeger” was het niet gebruikelijk dat een vrouw ging studeren. Wat zij ging doen was naar de huishoudschool, of middelbaar engels ofzo, en als ze dan trouwde ging ze misschien nog even werken. Echter, zodra de kinderen kwamen bleef ze thuis.
Nu is het zo dat een vrouw (volgens dat artikel…) teveel dingen MOET. Ze MOET haar eigen geld verdienen. En het liefst ook nog door eerst een goede opleiding te volgen.
Maar ze wil ook kinderen, het liefste ook voor haar dertigste, of in elk geval wel als ze ‘jong is’.
Deze zaken helpen allemaal niet mee aan een ‘easy flow’. Cultureel bepaald dat vrouwen meer willen, meer kunnen. Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, maar wanneer die toekomst vol zit met zaken die normaal uit toekomsten voor meerdere vrouwen..
Die verwachtingen* willen vrouwen waarmaken, maar dat is soms moeilijker dan verwacht.
(*verwachtingen van zichzelf of van anderen)
Die uitdrukking was niet van mij, ik citeerde kim, die de vraag over of er wat mis zou zijn vlak daarvoor stelde.
De leeftijden waarop er probelemen waren liggen toch ruim voor het 30e levensjaar (24, 25). Ondanks je uitleg lijkt, roept dat tich v ragen op.
Hoe lang kan iemand een opgelegd dwangmatig leventje volhouden tot het moment van instorting daar is? Je zou eerder verwachten dat het dan zo tegen de 30 (28 tot 30 jaar) plaats vind. Komt het misschien dan ook doordat vrouwen zich eerder zorgen maken betreffende hun toekomstplannen?
Uit eigen ervaring ken ik overigens behoorlijk wat mannen die rond hun 30e ook een soort van crisis meemaken maar dat tackelen door meteen van baan te veranderen of een rigoreuze draai aan hun leven geven. Tien jaar daaran krijgen zed dan alsnog last van brun-outs of soortgelijke verschijnselen.
brun-out: te lang in de zon gezeten.
Tja, hoe langer ik blog hoe dyslectischer ik wordt. Maar ik ben de 30 dan ook al lang gepasseerd.
ik veol met je mee.