Reacties op: Duidelijke daling vrouwelijke WIA’ers

Door: peter

peter — Sun, 04 Jun 2006 08:48:25 +0000

ik veol met je mee.

Door: Peter

Peter — Sat, 03 Jun 2006 10:43:21 +0000

Tja, hoe langer ik blog hoe dyslectischer ik wordt. Maar ik ben de 30 dan ook al lang gepasseerd.

Door: peter

peter — Sat, 03 Jun 2006 07:48:31 +0000

brun-out: te lang in de zon gezeten.

Door: Peter

Peter — Wed, 31 May 2006 06:03:04 +0000

Die uitdrukking was niet van mij, ik citeerde kim, die de vraag over of er wat mis zou zijn vlak daarvoor stelde.
De leeftijden waarop er probelemen waren liggen toch ruim voor het 30e levensjaar (24, 25). Ondanks je uitleg lijkt, roept dat tich v ragen op.
Hoe lang kan iemand een opgelegd dwangmatig leventje volhouden tot het moment van instorting daar is? Je zou eerder verwachten dat het dan zo tegen de 30 (28 tot 30 jaar) plaats vind. Komt het misschien dan ook doordat vrouwen zich eerder zorgen maken betreffende hun toekomstplannen?
Uit eigen ervaring ken ik overigens behoorlijk wat mannen die rond hun 30e ook een soort van crisis meemaken maar dat tackelen door meteen van baan te veranderen of een rigoreuze draai aan hun leven geven. Tien jaar daaran krijgen zed dan alsnog last van brun-outs of soortgelijke verschijnselen.

Door: Marlies

Marlies — Wed, 31 May 2006 04:58:01 +0000

@ Kim en Peter en belangstellenden: De personeelsfunctionaris in kwestie heeft zelf ook op haar 25ste drie maanden thuis gezeten.

Ik heb ooit eens een workshop bij gewoond die had uitgezocht – zoals Peter het uitdrukt- “wat er mis is met vrouwen onder de dertig”
het komt door de verwachtingen die een vrouw aan zichzelf stelt en die anderen aan haar stellen.
“vroeger” was het niet gebruikelijk dat een vrouw ging studeren. Wat zij ging doen was naar de huishoudschool, of middelbaar engels ofzo, en als ze dan trouwde ging ze misschien nog even werken. Echter, zodra de kinderen kwamen bleef ze thuis.

Nu is het zo dat een vrouw (volgens dat artikel…) teveel dingen MOET. Ze MOET haar eigen geld verdienen. En het liefst ook nog door eerst een goede opleiding te volgen.
Maar ze wil ook kinderen, het liefste ook voor haar dertigste, of in elk geval wel als ze ‘jong is’.

Deze zaken helpen allemaal niet mee aan een ‘easy flow’. Cultureel bepaald dat vrouwen meer willen, meer kunnen. Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, maar wanneer die toekomst vol zit met zaken die normaal uit toekomsten voor meerdere vrouwen..
Die verwachtingen* willen vrouwen waarmaken, maar dat is soms moeilijker dan verwacht.
(*verwachtingen van zichzelf of van anderen)

Door: kim

kim — Tue, 30 May 2006 11:49:21 +0000

Ik heb zelf rond mijn 24ste, en nu ook bijna al mijn vriendinnen al voor hun dertigste een burn-out gehad. Heb geen mannelijke vrienden met hetzelfde probleem. Raar toch? Wat zeggen personeelsfunctionarissen hiervan?

Door: Peter

Peter — Mon, 29 May 2006 13:18:09 +0000

Het is inderdaad een kwestie van interpretatie. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar je zal bij een bedrijf werken dat een ziekmakend klimaat kent. De oplossing ligt volgen mij niet in allerlei nieuwe wetjes, regeltjes en ziekteprotocollen maar in “verbinding”. Teveel mensen werken in situaties waarbij ze zich niet persoonlijk verbonden volen met het werk en/of hun collega’s. Heeft dat te maken met hun huidige “arbeidsmoraal”? Of heeft dat te maken met hoe het werk is georganiseerd?
Misschien met allebei.
Hoe dan ook: van de nieuwe regels hebben voorlopig alleen degenen die er mee werken plezier. Zowel werknemers als werkgevers vinden het wat lastig. En ondertussen is de aanpak van de eigenlijke oorzaken van ziekte en arbeidsingeschiktheid slechts een papieren tijger.
Tot slot: ja, nou wil ik ook wel eens weten wat er mis is met vrouwen onder de dertig.

Door: kim

kim — Mon, 29 May 2006 10:53:42 +0000

maar hoe komt het toch dat het vooral vrouwen onder de dertig zijn die eerst in de wao kwamen, en nu weer eruit gehaald worden? Wat is er mis met vrouwen onder de dertig (ben er zelf nog net een)?

Door: Anneke

Anneke — Mon, 29 May 2006 10:28:01 +0000

Je interpretie van de feiten klopt niet helemaal. De Geus heeft ziekte opnieuw gedefinieerd. Daardoor wordt de groep zieken kleiner en ontvangen er minder mensen een WAO uitkering. De reintegratie inspanningen zijn bovendien vergroot. De cijfers over de mensen die zijn goedgekeurd en die nu in de bijstand zitten of in het geheel niet meer in aanmerking komen voor een uitkering zijn niet bekend gemaakt. Dat er veel minder mensen in de WIA terecht komen is onvermijdelijk als je de toelatingeisen opschroeft.

Door: Anoniem

Anoniem — Sun, 28 May 2006 20:59:14 +0000

Google…

Google news and reviews…