Ode aan de moed van Filippijnse journalisten en activisten
Gepost door Kim
(Dit is een opinie-stuk zonder verwijzingen. Voor achertgrond, kijk in mijn vorige stukken en dagelijks op www.inq7.net)
Laatst berichtte Tjerk over het afschaffen van de doodstraf in de Filippijnen. Een echt Hetkanwel moment, lijkt het. Maar Arroyo is een meester in het creeren van ogenschijnlijke ‘hetkanwel’ momenten die voor heel veel mensen verkeerd uitpakken…Zo ook bij het afschaffen van de doodstraf. Ik schreef bij het stukje van Tjerk al, dat het juist deze move is waarmee Arroyo probeert haar imago bij Westerse landen op te vijzelen, terwijl ze ondertussen de vervolging van linkse activisten en journalisten in haar eigen land gewoon laat voortduren.
Ze denkt met het afschaffen van de doodstraf te bereiken dat politieke vluchtelingen zoals Sison, het kopstuk van de communisten in de Filippijnen, kan worden uitgeleverd. Dat zou niet zo mooi zijn voor hem, en voor vele andere politieke vluchtelingen uit de Filipijnen die onder andere in Nederland een goed heenkomen hebben gevonden.
Nu is Sison geen lieverdje. En de communisten in de Filippijnen hebben heel wat op hun geweten. Maar er woedt dan ook eigenlijk een onderhuidse burgeroorlog in de Filippijnen, een burgeroorlog tussen arm en rijk. Of je bent arm, en je wordt politiek actief met het risico dat je afgeslacht wordt, of je bent arm en je laat je uitbuiten. Er zit weinig tussenin…
Ondertussen probeert de Filippijnse staat steeds wanhopiger op een echte staat te lijken, om binnenlands en in het buitenland de indruk te wekken dat het een koers heeft en niet slechts de speelbal is van de verschillende machtige elites.
Het afgelopen jaar was een dieptepunt: Arroyo riep de noodtoestand af, nota bene op de twintigste verjaardag van een van de weinige geweldloze revoluties in de wereldgeschiedenis. Arroyo liet demostraties uit elkaar slaan. Arroyo vervolgt journalisten en verbiedt mensen getuigenis af te leggen voor de rechter zonder haar toestemming. De Filippijnen werd uitgeroepen tot het meest gevaarlijke land voor journalisten om te werken na Irak.
Ondertussen wordt Arroyo steeds braver katholiek, zoekt ze steeds het gezelschap van bisshoppen op. Maar die bisschoppen gaan ondertussen ook steeds viezer kijken als miss Arroyo weer aan komt huppelen. Ze regeert door angst te zaaien: wie tegen haar is, is tegen economische ontwikkeling en vooruitgang. Wie tegen haar is, is een linkse activist die zomaar kan worden omgebracht zonder dat er onderzoek naar wordt gedaan, of een militaire aventurier die gedisciplineerd moet worden.
Hoe lang kan zij nog doorgaan? Hoeveel mensen moeten hun leven op het spel blijven zetten, en hoe lang nog, om recht te doen zegevieren? Wanneer hoef je niet meer bang te zijn in de Filippijnen als je opkomt voor de rechten van de armen? Waar halen Filippijnse journalisten en activisten na zoveel jaren nog de moed vandaan? Dat is nog het grootste wonder…
Plaats op MSN Reporter
Plaats op eKudos
Plaats op NUjij