Waarom ik politicologie doceer in Peking
China wordt vaak beschouwd als een land waar de communistische ideologie nog met harde hand regeert. “Niet veel westerse academici zullen graag in een autoritaire samenleving politicologie doceren” schrijft de Amerikaan Daniel A. Bell, die een vaste aanstelling in Hongkong opgaf voor een tijdelijk contract aan de Tsinghua Universiteit in Peking. In een verrassend en enorm boeiend artikel voor Dissent schrijft Bell over zijn ervaringen. Over de grote mate van vrijheid die hij heeft (vergeleken bij mijn tijd in Singapore is China ,,a paradise of academic freedom’’).
Daniel vertelt over de ene keer dat hij met censuur te maken kreeg. Over de student die in de collegezaal een vraag durft te stellen over 4 juni 1989 (het bloedbad op het Plein van de Hemelse Vrede). Over de status van leraren in China. En over zijn discussies met studenten over soevereiniteit, humanitaire interventie en rechtvaardige oorlogen. ,,I learned to relax with the students and to go over the material without worrying about sensitive political implications.’’ Uiteindelijk wordt hij zelfs uitgenodigd op een ‘Party School’…
Wel boeiend artikel. Maar om nou te zeggen wat een dappere, eerlijke, oprechte persoonlijkheid, nou nee. Ik ken stukken betere.
jawel, moet hij dan dapper, eerlijk en oprecht zijn? Hij heeft een gezin, een vak dat hij doceert, in een land waarvan bekend is dat ze een bepaalde politieke ideologie aanhangen. Ga jij maar eens Marx en Mao in een neo-conservatief bolwerk in de VS doceren. Hij houdt de dialoog open. Hij probeert de dingen ook van de Chinese kant te zien. Dat lukt vaak niet als je ‘dapper, eerlijk en oprecht’ met je nederlandse grote bek trots rondstapt en iedereen beledigt.
Hoe verging dat jou in de Fillipijnen, Kim?
ik ben antropoloog, dan doe je dat sowieso niet.Dan wil je de hele tijd alles van de andere kant zien, tot vervelens toe, en tot het je gewelidig opbreekt en je iedereen wel eens flink uit zou willen schelden. Maar dat maakt de situatie alleen maar erger
zie gemma’s verhaal: als ik eerlijk dapper en oprecht had gezegd wat ik ervan vondt, dan hadden een paar mensen minder studiefinanciering gehad
Haha, Kim, nee dat is een punt voor jou. Maar met dapper, eerlijk en oprecht bedoel ik inderdaad iets niet-NL, beschaafd erbij als het ware. Richard Feynman bv.
En, Kim, je hebt nog een punt: een Amerikaan in Peking heeft een USA-leven van kijken naar de ander achter zich, en de boodschap is daar ook wel: please gehoorzaam very much de meerderheid.
Dus, 0-2 voor Kim.