Reincarnatie bestaat

Waar gaat het toch heen met de wereld?“, opende ik gisteren het gesprek met mijn collega P., terwijl we naar buiten liepen om tijdens de lunch te genieten van het mooie weer.
“Nou, de trend is richting hebzucht“, constateerde hij met een uitgestreken gezicht.We liepen naar de kade van de Thames, waar we zagen hoe enorme boten zilveren sporen trokken in het spiegelende water. Hij wees naar een bankje onder een schaduwrijke boom. Daar gingen we zitten.

“Hebzucht… da’s geen goeie ontwikkeling“, zei ik.
“Nee. En het wordt alleen maar erger“.
“Misschien moet het eerst erger worden, voordat het beter wordt?’, opperde ik. Maar P. schudde zijn hoofd, “ik ben een optimist hoor, maar hebzucht is een gewoonte die moeilijk te doorbreken is”.
Ik vertelde hem over een boek dat ik las, waarin beschreven wordt dat je als mens steeds weer leeft en reincarneert met als doel ‘te ervaren’. “Dus misschien willen nu ervaren wat hebzucht is“, besloot ik.“Ik begrijp je punt denk ik“, zei P, “volgens het boeddhisme keer je steeds weer terug, met de kans om te leren van eerder opgedane ervaringen“.
“Precies“, sprak ik enthousiast, “dus het is een lange weg, maar er is hoop aan het einde van de tunnel. Uiteindelijk worden we allemaal een beter mens.“
“Dat klinkt mooi“, sprak P ernstig, “maar hoeveel levens heb je nodig als je echt alles wilt ervaren? Het ‘alles ervaren’ is niet het enige pad naar verlichting. Maar het is wel de meest uitgestrekte weg daar naar toe. Bovendien zorgt de hebzucht in de wereld voor een enorm lange negatieve spiraal. Het is moeilijk om je als individu hieruit te bevrijden.“
Hij pauzeerde. Een scheepshoorn loeide in de verte.

”En in London is het al helemaal moeilijk! Het is hard werken, maar een goed salaris zorgt voor een comfortabel leven. Je zoekt je eigen groei niet meer zo snel op. Daarom ga ik aan het einde van dit jaar ook terug“, verzuchtte hij ten slotte. 
“Terug naar je geboorteland, naar Sri Lanka? Maar je hebt net vorige maand je MBA gehaald! Je krijgt toch een promotie? En je hebt me uitgebreid verteld hoe moeilijk het was om hier te komen. Waarom zou je terug gaan? Je bent 35, dus daar rentenieren kan nog niet… Ga je trouwen en kinderen krijgen?“
“Ik ben al getrouwd. We willen geen kinderen. We gaan terug om …aan onszelf te werken. We hebben al een paar jaar geleden een lerares gevonden. Geen heilige die op alles een antwoord weet hoor, maar iemand met meer wijsheid over het leven zelf, iemand die soms dwars door je heen kan kijken. Zonder verheven ideologie, maar met eenvoudige waarheid. Het is moeilijk om iemand te vinden met Inzicht en Wijsheid, die je wil helpen. Ik bof. Ik wil van haar leren. Als klein kind ga je al naar school, daar heb je leraren die je onderwijzen. Zo kun je dingen leren zonder alles te hoeven ervaren. Dat kun je ook doen als je een beter persoon wilt worden. Verlichting bereiken zonder hulp is ongelooflijk moeilijk.“

Ik voelde zijn woorden branden. Ik keek om me heen. Ik zag hoe zonnestraaltjes door de bladeren prikten. De rivier voerde een afgebroken tak met zich mee. P. keek me doordringend aan. “Sommige mensen denken dat er nog te jong voor zijn, dat ze beter kunnen wachten tot ze hun pensioen bereikt hebben ofzo. Maar ze vergeten dat het lichaam dan niet meer zo gewillig is, bijvoorbeeld om echt te mediteren. Bovendien heb je dan al zoveel gevormde gedachten, dat het moeilijker is om jezelf open te stellen.Zodra je je realiseert dat je je wilt ontwikkelen moet je ermee aan de slag. Je hebt eigenlijk geen moment te verliezen…”

Toen gebeurde het. Op dat moment werd het ineens doodstil. Even leek alles te stoppen. Als een bliksemslag bij heldere hemel sloeg het Begrip bij me in. Verbijstering, ongeloof en angst grepen naar mijn keel. Even kon ik geen adem halen.
Ik herinnerde met het weer. Zoals we daar zaten, de schaduwrijke plek, het water.
Deze conversatie.

Deze entry werd gepost op Wednesday, 19 July 06 om 10:34 uur in de rubriek Hetkanwel.net, Inspiratie. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.