Pepermuntjes tijdens de preek
Gepost door Marlies
Vanmorgen ben ik naar de kerk geweest. Nu, ik hoor je denken: hoe bijzonder is dat? Wat interesseert mij dat nou? Voor mij was het wel bijzonder. Sinds ik in Amsterdam woon ben ik niet in de kerk geweest. Dat is nu zo’n zes jaar.
In Zwolle ging ik wel naar de kerk. Eerst omdat het moest (de ‘plicht’ van een domineesdochter?), maar later heb ik geloofsbelijdenis (Geloofsbelijdenis: ten overstaan van de hele kerkelijke gemeente erkennen dat je in God gelooft.) gedaan en ging ik uit mezelf. Toen het studentenleven in Amsterdam begon en ik op zondags moest bijslapen was het een mooie reden om niet meer te gaan. Nog een mooie reden: ik onmoette alleen maar mensen die niet gelovig waren opgevoed. Dat zijn nu mijn beste vrienden. Dus ‘met elkaar kerken’ was er ook niet bij.
De jaren gingen voorbij en ik haalde stiekem toch wat herinneringen op aan de kerk. De herinneringen waren niet de beste. ‘De preek duurde te lang’, ‘de stoelen zitten niet lekker’ en ‘het is gewoon saai’. En ik gebruikte deze (on)waarheden meer en meer als excuus om maar niet te hoeven gaan. Plankje op plankje, ik maakte de drempel extra hoog.
Maar goed, ik begon het toch te missen. Wat te doen? Daar heb ik twee jaar over gedaan. Het dubben. Ik riep heel hard tegen iedereen: “Ja, ik ga een kerk zoeken in Amsterdam, dan ga ik!”. Mooie woorden, mooie plannen, geen acties. Totdat de kerk maar naar mij toe kwam (soort Mohammed en de berg gelijkenis). De kerk staat hier op 5 minuten afstand (vaak langs gejogt, nooit actie op ondernomen) en de dienst begint om half elf. Een mooie tijd voor een zondagochtend.
Dus ik ben gegaan. En ik (her)ontdekte dat mijn herinneringen wat zwartgeblakerd waren, wat stoffig doordat ik er drempels van had gemaakt. Ik werd namelijk heel vriendelijk ontvangen, kreeg een liturgie in mijn handen gedrukt en mocht gaan zitten. De dienst werd hier anders ingevuld dan ik gewend was, maar daarom niet minder prettig om te beleven. Na de dienst werd er koffie voor me gehaald (ik drink thee!) en werd ik uitgenodigd om erbij te komen zitten. “Je bent nieuw he, kom erbij! Je bent niet alleen!”
Bijzonder ook om te ervaren hoe ik verviel in oude gewoontes die ik vroeger met mijn broers had. De preek begon en ik heb geklokt hoe lang de preek duurde (14 minuten), tijdens de preek kreeg ik zin in Mentossnoepjes (waarom is dat eigenlijk, pepermuntjes in de kerk?), de hysterische klokken die tijdens het ‘Onze Vader’ worden geluid betekenden: bijna einde dienst (ik was 12, dus: hoera!) en het was dat het gezongen Amen aan het eind van de dienst een andere melodie had, anders had ik die, ala Frisse Wind, met de tweede stem gezongen.
Voor mij dus een hetkanWel-ervaring. De drempels die mezelf had opgelegd heb ik nu een stukje verlaagd.
Plaats op MSN Reporter
Plaats op eKudos
Plaats op NUjij
August 6th, 2006 11:43
Lies, ik vind het erg dapper van je! En ontzettend mooi beschreven!
August 6th, 2006 11:57
Wauw, goed hoor dat je weer bent gegaan! Ik herken het ook allemaal
Pepermuntjes, ja WAAROM eigenlijk en die klokken, bijna weer buiten spelen. Haha, wat een kind al niet kan beleven in de kerk! Maar goed dat je naar binnen bent gegaan en lekker jezelf en oude gewoontes in die kerk hebt binnengebracht 
August 6th, 2006 13:51
Lies, wat goed van je!!
Ik vind het bewonderingswaardig om alleen te gaan (ja, ook al ben je niet alleen) en zeker als ‘de generatie van nu’!
Ik heb ook veel herinneringen aan de kerk. Mooie en minder mooie.
Het pepermuntje was overigens als zoethoudertje tijdens de preek, zo heb ik altijd begrepen (meer ook hierover op http://nl.wikipedia.org/wiki/Pepermunt_(snoep) )
August 6th, 2006 13:53
PS: met (snoep) aan de url vast geplakt
August 6th, 2006 14:02
Citaat van de link van Marielle
“Het merk pepermunt maakte ook nog uit voor de kerk. In de Nederlands Hervormde Kerk werd vooral Faam gegeten, terwijl in de Gereformeerde Kerk King populair was. Reden hiervoor was dat je op King pepermunt langer kon zuigen dan op Faam. In de Gereformeerde kerken duurde de preek namelijk langer dan bij de Hervormde kerk.”
ECHT GEWELDIG!
August 6th, 2006 14:12
Waarom sprak de dienst je nu aan? En wat ik ook interessant vind: waarom vond je dat je eigenlijk weer ‘moest’ gaan?
In mijn nieuwe wijk zoek ik nog een kerk. Voorlopig een goed excuus om op zondag uit te slapen
August 6th, 2006 14:21
Zoals gezegd: ik begon het te missen. Dus dan kan je maar beter gaan.
De preek was interessant vond ik en de dienst was relatief kort (sprak me ook aan!)
August 6th, 2006 16:18
Ok, maar wat begon je te missen?
De houten banken, de lange preken, de peprmunt?
August 6th, 2006 16:31
De saamhorigheid. Het feit dat je dieper over dingen kan nadenken…dat je tot nadenken wordt gezet. Niet eens zozeer over Jezus en zijn discipelen, maar de huidige maatschappij.
Voor mij is de kerk een plek waar dat wordt getriggerd bij mij. Ik kan anders een heel oppervlakkig leven leiden. Het is heel gemakkelijk te negeren..voor mij.
Ik kan het niet beter uitleggen dan dit. We kunnen hier nog dieper op ingaan, maar daar vind ik het wereldwijde web even niet de plek voor. Dat gaat me te persoonlijk worden.
August 6th, 2006 17:17
Zelf heb ik het enige jaren geleden ook gekend: dat gevoel dat ik weer naar de kerk moest. Geen idee waarom.
Inmiddels heb ik het gevoel dat ik beter weet waar ik naar op zoek was. Het samen-kerk-zijn uit mijn jeugd. Niet zozeer de dienst zelf was het hoogtepunt als wel alles er om hen. De activiteiten voor de jeugd, de gesprekken met leeftijdsgenoten over herkenbare problemen, samen werken aan kerstmusicals of jeugddiensten.
Door al die activiteiten deelden we hoop, en vonden we troost en steun. Wat ik me alleen af vraag is of deze kerken nog bestaan? In Utrecht gaat het toch voonamelijk om samen op zondag naar een dominee te luisteren. Nou ja luisteren, meer wegzinken in je eigen gedachten met een spirituele sluierstand als gevolg.
Dat kan ook anders en hierover heb ik al eens geblogd: http://frissewind.blogspot.com/2004/08/zondagmorgen-1000-uur-spiritueel.html
August 6th, 2006 17:32
Ik hoop dat ik een dergelijke groep kan vinden.
Er is in de kerk waar ik ‘ga kerken’ een groep jongeren van 20 tot 35 die eens in de drie weken met elkaar bij 1 iemand gaan eten. Ze praten dan over van alles en nog wat. Op die manier ben je toch op een andere manier bezig, maar wel iets soortgelijks.
August 7th, 2006 10:00
Marlies….ik ben trots op je.
August 7th, 2006 12:14
tjonge, 12 reacties op dit onderwerp!
August 7th, 2006 15:09
Den kerk, goed voor elk!
August 7th, 2006 15:11
Goed dat was dus niet zo’n serieuze reactie. Ik ben eigenlijk wel benieuwd waarom nu?
August 7th, 2006 15:34
Hoi! Je bent er weer
Zie reactie zeven en negen…
Het is echt een meerjarenplan geweest en nu is de stap gezet. “Nu” had ook as. zondag kunnen zijn…het was uiteindelijk gisteren.