(Gastblog door Peter. Ook een blog schrijven?) Hoewel het stevig riekt naar verkiezingsstrategie en het wel erg op de valreep is, heeft nu ook het kabinet Balkenende een hetkanWel-factor.
Het kan dus toch dat ministers opstappen tengevolge van een miserabel beleid. Stiekem hoop je dan ook dat het onderzoek naar het gifschip snel wordt afgerond en dat ook daar een ministerie medeverantwoordelijk blijkt te zijn.
Maar hoe zit het eigenlijk met de Verantwoordelijke over de verantwoordelijken? Die gaat zich toch niet gedragen als de hoofdmeester die het jammer vind dat twee van zijn brave kindertjes helaas een enkel normpje en een te verwaarloze waarde verontachtzaamd hebben? Laat hij in de rol van de leider blijven en dus ook zijn verantwoordelijkheid op zich nemen. Dat zou pas getuigen van respect voor normen en waarden.Of misschien beter van niet?
Als-ie dat doet wordt hij wellicht gezien als de mp als mens die in alle oprechte onschuld wel eens wat over het hoofd ziet maar wel fier en krachtig zijn mea culpa betuigt. Dat levert hem alleen maar meer stemmen op.
Maar in alle ernst: wat is het toch dieptriest dat het zoveel moet kosten voor ministers in zien dat het wel kan: opstappen als je je werk niet goed hebt gedaan. Dat er toch nog snel een paar mogen volgen.
Loading ...
Wat mij dan dwarszit, en ook ergert, is dat dit zolang moet duren (hoelang is het geleden? driekwart jaar). Dit opstappen is een symbolisch gebaar. Maar het was direct na de brand ook wel duidelijk dat er iets goed fout zat met hoe het daar geregeld was. We hadden er geen rapport van een commissie voor nodig om dat te constateren (de aanbevelingen zijn wel handig, en dat het niet bij een indruk blijft ook).
Donner zal stellen – en hij meent dat ongetwijfeld, want ik herken in hem een integer mens – dat het staatsrechtelijk correcter is te hebben gewacht op dat rapport. Maar het land wil geinspireerd worden leiders die daden durven stellen – en ik ook.
Dat is het voornaamste probleem van onze democratie. Het zijn beroepsbestuurders en carrierepolitici, – maar geen leiders. Nou ja, Jan Marijnissen representeert natuurlijk een profetische stem, maar profeten ontketenen als bestuurders meestal een schrikbewind.
Doekle Terpstra stelde nog niet eens zo heel lang geleden dat dit land snakt naar morele leiders. Balkenende is die morele leider niet geweest. Hij was het orakel – de man met de frisse ideeen; maar niet de archetypische koning.
Wouter Bos zal het nu gaan proberen. Een herhaling van zetten – maar dan erger omdat de voornaamste ‘asset’ van Bos zijn ‘good looks’ zijn.
Donner had die morele leider kunnen zijn; maar hij toonde zich steeds als de bovenmeester, die in zowel het gereformeerde verleden als in staatsrechtelijke overwegingen bleef hangen.
Wat we nodig hebben is niet alleen mensen die kunnen besturen, maar die met hart en ziel voor hun zaak staan, die deze zaak in jip-en-janneke taal uit kunnen leggen, en hun bestuurlijke overwegingen tegenover het parlement willen verantwoorden.
Het parlement wordt bovendien te weinig gebruikt om ideeen te genereren.