veerman-9049950302.jpg(Gastblog van Dominique. Ook een gastblog schrijven?) De dialoog over verschil. Deze kreet is al eerder op hetkanwel.net verschenen. In een blog in het kader van de utopie Hetkanwellistan schreef ik over ‘luisteren naar de medemens’; het is belangrijk om pas een mening te hebben als je je ergens in verdiept hebt, als je de meningen van je tegenstanders volledig hebt doorgrond, pas reageert als je wijselijk kan zeggen dat je ergens over nagedacht hebt. Dus je roept niet om gehoord te worden. Angst voor anderen zal zo verdwijnen en respect en/of begrip neemt de plaats in van deze verstikkende emotie.

Het bewijs dat het niet alleen in Hetkanwellistan kan, maar ook in Nederland, is vrijdag geleverd. Twee jonge journalistes, Marije Veerman en Sanne Groot Koerkamp, zijn de afgelopen jaren op zoek geweest naar de drijfveren van moslimjongeren om zich te geven voor hun geloof. De twee onderzoeksjournalistes kwamen op het pad van verschillende bekende namen als Jason W., Jermaine W., Abida Kabbaj, de vrouw van Samir A. en Celestina, de stiefdochter van Abu Khaled (vermeend leider van de ons inmiddels o zo bekende Hofstadgroep).

Marije en Sanne zijn alleen een andere weg ingeslagen. Zij schrijven niet over de waan van alledag. Zij gaan niet met de nieuwsstroom mee die is ontstaan over moslimjongeren, over fundamentalisme en de islam. Marije en Sanne zijn namelijk op zoek gegaan naar de verhalen erachter. Prachtige verhalen, duidelijk opgeschreven, onbevooroordeeld en op het ware hetkanwel-manier.

Zonder enige veroordeling hebben zij in hun vrijdag gepubliceerde boek ‘Het Slapende Leger’ de verhalen opgeschreven van deze moslimjongeren en hun familie. Bidden deden ze. Twee blonde journalistes undercover als moslima’s in de verschillende (omstreden) moskeeën in Amsterdam, Eindhoven en Den Haag. Op zoek naar de waarheid achter de Hofstadgroep in het Marokkaanse Rif-gebergte. Allemaal uit nieuwsgierigheid, die in eerste instantie gevoed werd door de schokkende woorden in de afscheidsbrief die Jason W. schreef voor vertrek naar Afghanistan.

Wat wisten ze nu eigenlijk? “Wij, twee jonge journalistes van begin twintig, konden ons nauwelijks voorstellen dat je je zo verbonden kan voelen met een religie”, zeggen ze zelf. De oplossing in hun ogen lag niet in het gissen naar achtergronden, naar bedenken van redenen en het opmaken van invloeden die imam’s en moskeebezoeken hebben op deze jongeren hebben. De oplossing was voor hen om diepgaande gesprekken aan te gaan met deze jongeren. Een meerjarenproject, begonnen in 2004, na de belegering van het huis van Jason W. in het Haagse Laakkwartier, dat nu resulteert in het boek.

De dialoog waar ik in mijn vorige stuk zo voor pleitte, is in een klap een paar niveaus hoger getild door Marije en Sanne. Kritisch en nieuwsgierig, vol met vragen over handelingen, over denken en doen vanuit een andere achtergrond dan die van henzelf, zijn de twee letterlijk de straat op gegaan. Als journalist , maar ook undercover, dompelden zij zich onder in de belevingswereld van ‘de ander’. Resultaat is een boek, vol verhalen die duidelijk weergeven hoe een dialoog zin kan hebben en hoe nieuwsgierigheid veel meer waard kan zijn dan angst: een verslag van een tijdsbeeld.

‘Het Slapende Leger’ – Een zoektocht naar jonge jihad-sympathisanten in Nederland
Sanne Groot Koerkamp & Marije Veerman
Uitgeverij: Rothschild & Bach

Deel met je vrienden:
  • Print
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • eKudos
  • Hyves
  • LinkedIn
  • NuJIJ