Dialoog over verschil II - Een verslag van een tijdsbeeld
Gepost door Marlies
(Gastblog van Dominique. Ook een gastblog schrijven?) De dialoog over verschil. Deze kreet is al eerder op hetkanwel.net verschenen. In een blog in het kader van de utopie Hetkanwellistan schreef ik over ‘luisteren naar de medemens’; het is belangrijk om pas een mening te hebben als je je ergens in verdiept hebt, als je de meningen van je tegenstanders volledig hebt doorgrond, pas reageert als je wijselijk kan zeggen dat je ergens over nagedacht hebt. Dus je roept niet om gehoord te worden. Angst voor anderen zal zo verdwijnen en respect en/of begrip neemt de plaats in van deze verstikkende emotie.
Het bewijs dat het niet alleen in Hetkanwellistan kan, maar ook in Nederland, is vrijdag geleverd. Twee jonge journalistes, Marije Veerman en Sanne Groot Koerkamp, zijn de afgelopen jaren op zoek geweest naar de drijfveren van moslimjongeren om zich te geven voor hun geloof. De twee onderzoeksjournalistes kwamen op het pad van verschillende bekende namen als Jason W., Jermaine W., Abida Kabbaj, de vrouw van Samir A. en Celestina, de stiefdochter van Abu Khaled (vermeend leider van de ons inmiddels o zo bekende Hofstadgroep).
Marije en Sanne zijn alleen een andere weg ingeslagen. Zij schrijven niet over de waan van alledag. Zij gaan niet met de nieuwsstroom mee die is ontstaan over moslimjongeren, over fundamentalisme en de islam. Marije en Sanne zijn namelijk op zoek gegaan naar de verhalen erachter. Prachtige verhalen, duidelijk opgeschreven, onbevooroordeeld en op het ware hetkanwel-manier.
Zonder enige veroordeling hebben zij in hun vrijdag gepubliceerde boek ‘Het Slapende Leger’ de verhalen opgeschreven van deze moslimjongeren en hun familie. Bidden deden ze. Twee blonde journalistes undercover als moslima’s in de verschillende (omstreden) moskeeën in Amsterdam, Eindhoven en Den Haag. Op zoek naar de waarheid achter de Hofstadgroep in het Marokkaanse Rif-gebergte. Allemaal uit nieuwsgierigheid, die in eerste instantie gevoed werd door de schokkende woorden in de afscheidsbrief die Jason W. schreef voor vertrek naar Afghanistan.
Wat wisten ze nu eigenlijk? “Wij, twee jonge journalistes van begin twintig, konden ons nauwelijks voorstellen dat je je zo verbonden kan voelen met een religieâ€, zeggen ze zelf. De oplossing in hun ogen lag niet in het gissen naar achtergronden, naar bedenken van redenen en het opmaken van invloeden die imam’s en moskeebezoeken hebben op deze jongeren hebben. De oplossing was voor hen om diepgaande gesprekken aan te gaan met deze jongeren. Een meerjarenproject, begonnen in 2004, na de belegering van het huis van Jason W. in het Haagse Laakkwartier, dat nu resulteert in het boek.
De dialoog waar ik in mijn vorige stuk zo voor pleitte, is in een klap een paar niveaus hoger getild door Marije en Sanne. Kritisch en nieuwsgierig, vol met vragen over handelingen, over denken en doen vanuit een andere achtergrond dan die van henzelf, zijn de twee letterlijk de straat op gegaan. Als journalist , maar ook undercover, dompelden zij zich onder in de belevingswereld van ‘de ander’. Resultaat is een boek, vol verhalen die duidelijk weergeven hoe een dialoog zin kan hebben en hoe nieuwsgierigheid veel meer waard kan zijn dan angst: een verslag van een tijdsbeeld.
‘Het Slapende Leger’ – Een zoektocht naar jonge jihad-sympathisanten in Nederland
Sanne Groot Koerkamp & Marije Veerman
Uitgeverij: Rothschild & Bach
Plaats op MSN Reporter
Plaats op eKudos
Plaats op NUjij
October 29th, 2006 18:16
Ik heb het boek niet gelezen, en het begrijpen hoe het wereldbeeld van dit type jongeren in elkaar steekt is natuurlijk altijd meegenomen, maar ik zie niet zo goed hoe er een ‘dialoog’ kan zijn met mensen die zichzelf hebben afgesloten voor de ‘ongelovige’.
Het lijkt me dat zo’n boek slechts een aantal monologen zou kunnen opleveren, monologen van Jason W., Jermaine W., en Abida Kabbaj. Misschien heb ik het mis, maar daar zou ik dan voorbeelden van willen zien.
“Angst voor anderen zal zo verdwijnen en respect en/of begrip neemt de plaats in van deze verstikkende emotie.”
Angst is soms terecht. Angst voor wilde dieren bijvoorbeeld. Of voor een gemente bacterie, of voor de haat waarmee iemand zichzelf en anderen voedt.
October 29th, 2006 18:32
Nergens in het stuk staat dat de dialoog in het boek plaats vindt. Naar mijn mening is dat ook teveel gevraagd. Maar door de verhalen die nu opgeschreven zijn, blijkt wel dat deze mensen een verhaal hebben en dat naar ze luisteren misschien wel helpt. Deze mensen hebben namelijk de moeite genomen om met twee ongelovigen te praten en hun verhaal te doen bij deze twee vrouwen. Aan ons nu de taak om HEN niet buiten te sluiten en te boycotten (de eerste stap die Marije en Sanne hebben genomen) maar te luisteren naar de bezwaren die zij hebben, zodat begrip een gevoel van angst kan vervangen.
Angst is uiteraard soms gerechtvaardigt. Maar ik denk ook dat met alles is: als je er goed mee omgaat, is angst overbodig; met dieren, met ziektes, met mensen en ook met haat.
October 29th, 2006 20:47
Het boek lijkt me een fantastische aanrader. Ik ben over 1 maandje jarig, het staat op mijn verlanglijstje.
October 29th, 2006 22:29
@Dominique; ah, er was dus helemaal geen sprake van dialoog.
Het is allemaal leuk en aardig, maar je kunt geen dialoog hebben met iemand die niet de bereidheid heeft om te luisteren. Deze mensen zijn gehersenspoeld met een ideologie en met samenzweringstheorieen.
Hooguit kan het boek duidelijk maken wat dit aantrekkelijk voor hen maakte, zoals je een verslag kunt lezen van iemand die bij een sekte terecht komt.
Je voert toch ook geen dialogen met neonazi’s, of aanhangers van de ku klux klan, of fundamentalisten die abortusartsen doden? Er is slechts een ding waar een fanaticus respect voor heeft, en dat is wanneer je een vooronderstelling vindt die hij deelt en op grond daarvan zijn geloofssysteem met argumenten aan gort schiet.
Geloof me, ik kan het weten, ik heb jarenlang een fundamentalische geloofshouding gehad. Softies hadden niet mijn respect.
October 29th, 2006 22:30
Waar angst regeert, heerst haat.
October 29th, 2006 23:25
@ Tjerk: Ik denk ook niet dat de dialoog begint bij de fundamentalistische aanhanger, maar misschien wel tussen de mensen die daar net onder hangen EN de mens die daar geinteresseerd in is. Door het boek begint er hopelijk een dialoog tussen deze twee, doordat mensen zien dat de ‘Nederlander’ wel degelijk geinteresseerd is in hun verhaal. En daar gaat het om… dat mensen zich interesseren in de ander, zodat deze hun verhaal weer doen. Deze mensen willen wel luisteren en dan komt de dialoog. Daarna komt de fundamentalistische aanhanger wel, die ziet namelijk zijn onderlaag wegvallen…
Ben trouwens wel benieuwd wat jou heeft doen veranderen in de ‘fundamentalistisch geloofovertuigend mens’ naar de ‘ander die er wel over wil praten en luisteren’.
October 29th, 2006 23:48
Fundi’s kunnen kennelijk veranderen - goed punt. In dit geval kan een deel van de verklaring zijn dat er in NL geen echt christelijk fundamentalisme bestaat of bestaan heeft.
October 30th, 2006 14:57
[...] Nogmaals, mijn eigen werkervaringen hebben het me wel geleerd: in een internationaal speelveld de dingen voluit bij naam noemen is soms echt de verkeerde weg als je problemen opgelost wilt hebben. Maar dingen wat omzichtiger benaderen / benoemen lijken Nederlanders (mezelf incluis) af en toe wel eens een zwaktebod te vinden. Maar is dat wel zo? Het gaat om het doel. Ik heb het zeker niet over liegen of over toegeven, ik heb het puur over formuleren. Hoe scherp wil je woorden slijpen als je er jezelf mee verwond? Zoals mede-blogger Dominique het al zei: verdiep je uitgebreid in je tegenstander voordat je je menig ventileerd.Pronk heeft het niet handig gedaan. Hij is oud en wijs genoeg om beter te weten zou je zeggen. Maar ja, het blijft een echte Nederlander natuurlijk. En nu mag Van Ardenne naar Sudan toe om het op te lossen. Ik hou mijn hart vast. [...]
November 1st, 2006 20:29
@peter; wat versta jij onder een ‘echt’ fundamentalisme. De term ‘fundamentalisme’ wortelt in ieder geval in het christendom. Begin twintigste eeuw brachten Amerikaanse evangelischen een serie brochures uit, getiteld: ‘The Fundamentals’. Die waren bedoeld om een weerwoord te zijn tegen de bijbelkritiek en modernistische levensbeschouwing die in de 19e eeuw de theologische opleidingen was gaan beheersen. In Nederland zien we tezelfder tijd een vergelijkbare beweging, met de Doleantie en het ontstaan van de Gereformeerde kerken synodaal, en de opkomst van de evangelische groepen.
@Dominique; dat is een lang verhaal. Maar een component ervan is dat fundamentalisme een intellectualistische benadering van geloven is. Het stoelt op een aantal redenaties. Als dit zus is, dan moet dat zo zijn, en dan moet … Dat betekent dat die manier van denken gevoelig is voor kritische vragen. Zodra men dan een spoortje eerlijkheid heeft naar zichzelf toe, komen er haarscheurtjes in het bouwwerk, scheurtjes die steeds groter worden.
December 3rd, 2007 14:34
saai!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
tel dat maar na