Mijn hetkanWellistan

(Een gastblog van Peter, www.peterspagina.blogspot.com). Zelf ook een gastblog schrijven?. De redaktie van hetkanWel vroeg naar een haalbaar utopia. Als de redaktie uit de inzendingen werkelijk een haalbaar utopia weet samen te stellen dan heeft men een revolutionaire krachttoer uitgehaald want een utopia was altijd per definitie niet haalbaar. En dat is om meerdere redenen maar goed ook.

De belangrijkste reden is dat bij het schetsen van een utopia de meest onmogelijke zaken geformuleerd kunnen worden. Dat draagt bij aan de evolutie van ons denken en bewustzijn. De aloude droom om in luttele seconden je te kunnen verplaatsen van de ene plek naar de andere is niet uitgekomen. Wel heeft het de televisie (hè, bah!) en internet (ha, leuk!) opgeleverd, zoals het ook het vliegtuig (hè, bah!) en de zeilboot (ha, leuk!) tot gevolg had. Allemaal compromissen (hè, bah!) tussen een utopische droom (ha!) en de haalbare werkelijkheid (leuk!). Zo’n compromis is het gevolg van menselijke beperkingen. Op dat eeuwige verschil tussen die beperkingen en de utopie reageren we min of meer reflexmatig door de volgende stap te zetten van droom naar daad.

Mijn hetkanWellistan is dan ook een land waar nooit iets af is. Amper heeft men daar een weg aangelegd om het ideaal van snel vervoer mogelijk te maken of men ontdekt dat de lucht ineens wordt vervuild. In hetkanWellistan aarzelt men dan niet. De weg wordt afgesloten en overgeleverd aan de krachten der natuur. Is dat het einde van de droom? Welnee, vrolijk puzzelt men verder aan schonere vormen van vervoer. En die komen er ook. De zweefauto, aangedreven door wind- en zonenergie gaat niet aleen voor nagenoeg geruisloos vervoer zorgen, het maakt ook de aanleg van asfaltwegen overbodig.

In hetkanWellistan maken ze zich geen illusie dat dan de problemen de wereld uit zijn. Net zo makkelijk schaft men die zweefauto ook weer af als die al te hinderlijke bijverschijnselen heeft.
Waar haalt men in hetkanWellistan de moed vandaan om eigen creaties meteen de das om te doen als het schadelijke gevolgen blijkt te hebben en dan toch nog het doorzettingsvermogen over te houden om nieuwe, betere dingen te ontwikkelen?

Welnu, om te beginnen heeft men ooit aan de bestaande grondwet het artikel 0 toegevoegd. Men vond dat er wat ontbrak aan die grondwet. Iets elementairs. Dat heeft men gecorrigeerd. Het werd artikel 0 omdat men het al een onvolkomendheid vond meteen bij 1 te beginnen. En omdat het om iets wezenlijks ging, moest het nieuwe artikel voor alle andere artikelen komen.
Artikel 0 van de nieuwe grondwet ging luiden: ‘Onwetendheid is de bron van alle kwaad en de leugen is de moeder van het geweld’. Artikel 23 van de grondwet had men in vervolg hierop aangepast met de zinsnede: ‘Het begin der wijsbegeerte is verwondering’.

Met de toevoeging van deze artikelen wilde men bevorderen dat iedere burger zich bewust werd van de menselijke tekorten en dat leren van ervaring en van elkaar de enige weg was om daar wat aan te doen. Ik moet zeggen dat men in hetkanWellistan daar aardig mee vooruit gaat. Om die grondwet ook daadwerkelijk toe te passen, is het onderwijs drastisch veranderd. Alle onderwijs is gratis en tot je 30e mag je leren wat je maar wil. Bovendien is de economie zo ingericht dat alle ouders voldoende tijd krijgen om aandacht aan het leerproces van hun kinderen te besteden. Die tijd houdt men over omdat er lang niet zoveel geproduceerd wordt als in ons huidige landje. Een hoop onzinnige producten zijn afgeschaft en het is ook verboden om nutteloze zaken te maken.

Naast ouders en leerkachten heeft men ook de mentor ingevoerd. Iedereen heeft vanaf zijn geboorte tot het 18e levensjaar de beschikking over meerdere mentoren. Je moeder of je vader kan een mentor zijn, je onderwijzer ook en verder zijn er mentoren aangesteld bij wie je terecht kan voor zaken waar je ouders of onderwijzers geen antwoord op weten. Het is de taak van zo’n mentor je de weg te wijzen naar de kennis waar je op een bepaald moment behoefte aan hebt.
De tweede taak van een mentor is je klaar te stomen voor de wettelijke volwassenheid. Dat is in hetkanWellistan een groots moment geworden. Iedereen die 18 wordt moet een eed afleggen. Zonder die eed krijgt men niet de status van volwassene. Sterker nog, als men na zijn 18e levensjaar ooit die eed breekt dan kan die status hem of haar ontnomen worden.

Die eed luidt: ‘Ik zal mijn vermogens gebruiken om de gemeenschap naar beste weten en oordeel te helpen; ik zal me onthouden van het schaden en tekort doen van wie ook. Wat ik zie en hoor, zal ik aan een ieder door vertellen, ten behoeve van het eerlijk delen van kennis en ervaring’.

De principes die in de grondwet en eedaflegging zijn gevat, verklaren waarom men in hetkanWellistan zo onvermoeibaar voortgaat, onder het vrolijke motto: ‘Bijna alles wat ge doet is onbelangrijk maar het is erg belangrijk dat ge het doet’.

(De herkomst van de gebruikte citaten in dit artikel mag u zelf raden).

Deze entry werd gepost op Monday, 13 November 06 om 10:40 uur in de rubriek hetkanWellistan. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.