Ruhnama

Een eed van trouw, een foto van de man zelf, de vlag, het staatswapen, het presidentiele vaandel en het volkslied. Het is niet het meest gangbare begin van een boek, maar dit boek gaat dan ook over Turkmenistan. Het is geschreven door de man die vorige week overleed. Voor de Turkmenen ‘de President van onafhankelijk en neutreaal Toerkmenistan Saparmyrat Turkmenbashi de Grote’, voor de (Westerse) wereld ‘de dictator van het Aziatische land‘.

 De president/dictator van het land overleed vorige week. Elke Nederlander is dit waarschijnlijk allang weer vergeten, ik liep er al een week mee in mijn hoofd. Dat boek, dat boek, waar is dat toch… Twee jaar geleden presenteerde het Ministerie van Cultuur van Turkeminstan in Amsterdam het eerste exemplaar vol met nationalistische kreten en grote woorden voor de president (let wel: die hij dus zelf heeft geschreven). De presentatie van Ruhnama ging gepaard met een voordracht van een gehersenspoelde minister, een filmpje over hoe mooi en prachtig Turkmenistan is en een afgekapte fotopresentatie van een reisorganisatie die het ECHTE land had gefotografeerd: mensen met hutjes, vuurtjes, brood en water. Mooie, maar vervallen kleding, hongerend vee en lege landen. Dat schoot de minister in het verkeerde keelgat: de reiziger kreeg de wind van voren, de foto’s waren minstens al een paar decennia oud, dit gebeurde niet meer in het land van ‘onze eerbiedwaardige leider de Grote Saparmyrat Turkmenbashi’. Het Nederlandse publiek wist beter en stilletjes werd ze uitgelachen. Ik vond het voornamelijk zielig; hoe word een mens zo gehersenspoeld? Er was mij op het hart gedrukt om niet al te kritische vragen te stellen, Amnesty en andere mensenrechtenorganisaties waren niet voor niets buiten gehouden. Braaf ging ik naar het cultureel feestelijk gedeelte: muziek en hapjes (die de gewone inwoner van het land waarschijnlijk nog nooit geprobeerd heeft).

 Het boek trok deze week opnieuw mijn aandacht. Delen heb ik gelezen, 400 pagina’s die woede opriepen. Het eerste deel van De Ruhnama gaat over Normen en Waarden - kleed je netjes, ruim het huis op, heb jongeren lief, behandel ouderen en eigen ouders met respect (allemaal niets mis mee), maar ook over de rol van de vrouw: ‘Wat een huis mooi maakt en aankleedt zijn de dochters en de vrouw. Een roos doet het goed in de tuin, de vrouw en de dochters in huis’, aldus Noah, de profeet die de president constant aanhaalt.

 Het tweede deel gaat over de opbouw van de nieuwe staat. Deze wordt gebouwd door al zijn inwoners, de natie is de kroon op de spirituele wereld van de Toerkmenen, waarin de president net als zijn volk is, diens geluk zijn geluk is.

Wat wij ook denken van de teksten, de poespas eromheen en van de ijzeren hand waarmee de president regeerde, de Toerkmenen lezen het boek gretig. Het is ingevoerd als standaard boek in het onderwijs. Elke student die het boek drie keer leest krijgt rechtstreeks toegang tot het paradijs, zo heeft de almachtige leider met Allah overlegd. Het boek wordt gezien als het heilige schrift dat de Toerkmenen terugbrengt naar de status die zij hadden voordat de Sovjet-Unie binnenviel. Ze krijgen hun identiteit, nationaliteit en bewustzijn terug. En dat is ook een groot goed, dan heb je in ieder geval iets. 

Deze entry werd gepost op Thursday, 28 December 06 om 13:12 uur in de rubriek Cultuur, Hetkanwel.net. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.