Waar was ik al die tijd, vraagt de trouwe hetkanwel bezoeker zich af? Helaas, juist op het moment dat Hetkanwellistan werd opgericht had ik blijkbaar de verkeerde afslag genomen en was ik in Hetkanietiestan beland. Een land gespecialiseerd in bureaucratisch getreiter. Reisverslagen uit dat land zijn doorgaans niet populair.ÂÂ
Toch is het wellicht nuttig voor de vrolijke, zorgeloze hetkanweller die in vrede, rechtvaardigheid, het milieu en de maakbaarheid van de samenleving gelooft om iets te weten over Hetkanniettistan. Want wat je ook verder over Hetkanniettistan wil zeggen, het is wel een hyper realistisch land dat zich zeer goed bewust is van het prijskaartje van de maakbaarheid en de donkere kant van rechtvaardigheid.
Het wordt geregeerd door een dame, genaamd Verdonk. Zij heeft een rechte rug, past met ijzeren logica de regels toe en laat zich nooit of te nimmer van haar stuk brengen. Gevoelens, sentiment, mensenlevens, daar begint ze niet aan.
In Hetkanniettistan mogen partners met hun kinderen bijvoorbeeld niet bij hun partner op bezoek komen met kerst wegens ‘vestigingsgevaar’. Hebben jullie partners en kinderen daar ook last van, dat ze graag bij je willen zijn? En sommigen zelfs niet alleen tijdens de kerst maar ook de rest van het jaar? In Hetkannietistan wordt snel korte metten gemaakt met dat soort sentimenteel gedoe.
Met vaste hand grijpt Verdonk in wanneer mensen zich buiten de contouren wagen van haar scherpomlijnde beleid. Door bijvoorbeeld verliefd te worden op een buitenlander. Door dat te doen terwijl ze geen jaarcontract hebben. Door wel een jaarcontract te hebben maar minder dan 1484 netto per maand te verdienen. Of zelfs, God verhoede, door kinderen te krijgen met een buitenlander.
Voortplanting met een Nederlander is gratis, je krijgt nog kinderbijslag ook, maar als je tot de 59% van de Nederlandse bevolking van boven de 18 behoort die niet aan bovenstaande eisen voldoet dan kun je je liefdesleven met mensen van buiten de EU maar beter beperken tot sekstoerisme.
Het is dus een rechtlijnig land, een heel rationeel land ook, en het is ook een heel welvarend land. Mijn verbazing kende geen grenzen: wat een realiteitszin! Wat een droog-ogige, onsentimentele oplossing voor allerlei problemen, van het integratie-probleem tot het probleem van de mondiale ongelijkheid en de migratie-stromen die dat op gang brengt! Men wist zelfs manieren te verzinnen om eraan te verdienen en meer banen te creeeren.ÂÂ
Het is zeer leerzaam om hier rond te reizen. Maar ik kreeg op een gegeven moment wel een beetje last van cultuurshock. Dat werd me duidelijk vlak voor de Kerst:
In het hart van Hetkannietistan aangekomen vond ik een kerststal. Hij stond op een NS station in Maastricht. Om toch een beetje in een kerst-stemming te komen (ik had heimwee naar mijn eigen land) liep ik eromheen om de ingang te vinden.
Ik hoopte Maria en Jozef en het kerstkindje te vinden. Mensen blijven toch sentimenteel, dat blijkt wel uit de populariteit van het kerst verhaal; zelfs in Hetkannietistan viert men Kerst. En hier stond een kerst-stal, hét bewijs dat men ook in Hetkanniettistan wel eens het verhaal had gehoord van Jozef en Maria die overal werden weggestuurd en uiteindelijk toch onderdak kregen in een stal. Een sentimenteel verhaal met een goede afloop, althans bij de geboorte van Jezus.
Er stond een hele grote kerstman met een hele dikke buik voor het kerststalletje, en er lag wat kunst sneeuw. Maar hoe vaak ik ook om het huisje heen liep, er was geen ingang! Er was simpelweg geen ingang! Ik vroeg mijn ouders om er ook eens omheen te lopen om de ingang te vinden, maar zij zagen hem ook niet. Er waren wel ramen op getekend, en een deur. Maar er was zelfs nog niet het begin van een figuurzaag actie om die tekening wat realistischer te maken.
Ik kreeg de slappe lach en liep nog een paar rondjes. Het leek me een mooi symbool voor het land waar ik in beland was: een kerststal zonder ingang. Daarbinnen is het dus heel donker. Verdonker.
Ik hoop dat ik weer snel terug mag naar mijn eigen land, en wie weet een keer op bezoek kan komen in Hetkanwellistan. Maar voorlopig kan ik nog niet weg uit Hetkanniettistan. Ik hoop dat mijn cultuurshock snel omslaat in die bewonderenswaardige realiteitszin van dit land. Of ik verhuis naar Belgie.
Loading ...
Heldere beschijving van de problemen. Belachelijke situatie inderdaad. Hoe zou het anders kunnen?
Verdonkeren. Dat moet in de Van Dale
@Frissewind; discrimineren op cultuur, ideologie, mentaliteit en vooral: diploma’s.
@Tjerk: ik ben bang dat ik je niet helemaal begrijp: bedoel je dat we moeten gaan discrimineren op die onderdelen?
@Frissewind; dat is wat er staat, toch? Ik stel me dat ongeveer zo voor:
I . Ambassadebeambte: Mevrouw, ik zie dat u een analfabete huisvrouw bent uit de drie huizen die honderd meter staan van de steenhoop aan het eind van de zandweg die naar gehucht X leidt, en dat u naar Nederland wilt u om te trouwen met uw achterneef, die een baantje heeft in de slagerij van zijn oom.
Visumaanvrager: dat klopt.
Ambassadebeambte: afgewezen.
II. Ambassadebeambte: Mevrouw, ik zie dat u twee studies heeft afgerond, bent opgegroeid in een land met een historisch Europese invloeddsfeer, en wilt trouwen met een persoon die zijn universitaire studie aan het afronden is.
Visumaanvrager: dat klopt.
Ambassadebeambte: wanneer denkt u aan het werk te kunnen gaan?
III. Vluchtelingenambtenaar: Ik begrijp dat u een secretaresseopleiding heeft gevolgd, meerdere talen machtig bent, en een studie politicologie wenst te volgen?
Asielaanvrager: dat klopt.
Vluchtelingenambtenaar: kunt u dat aantonen?
Asielaanvrager: de diploma’s heb ik natuurlijk moeten achterlaten toen ik voor mijn man vluchtte. Ook mijn paspoort kreeg ik nooit in handen. Maar ik kan wel een stuk engels voortypen.
Vluchtelingenambtenaar: We kunnen iemand als u mogelijk wel gebruiken… We regelen op een zo kort mogelijke termijn een test.
IV. Vluchtelingenambtenaar: Meneer, ik begrijp dat u geen noemenswaardige opleiding hebt.
Asielaanvrager: Ik ben tot mijn tiende naar de dorpsschool gegaan.
Vluchtelingenambtenaar: Laten we uw verhaal eens doornemen: u zegt dus dat u op 25 september bent gevlucht voor het geweld in …
V. Vluchtelingenambtenaar: u komt niet uit een land met een historisch-westerse achtergrond. Hoe denkt u over Westerlingen, als ik vragen mag?
Asielaanvrager: dat zijn ongelovigen.
Vluchtelingenambtenaar: scheiding van kerk en staat?
Asielaanvrager: menselijke hoogmoed. Alleen God kan de wetten maken.
Vluchtelingenambtenaar: hoe de mensen er hier bij lopen, denkt u dat u…
Asielaanvrager: Kom nou, mijn geloof vertelt me dat ik de gewoonten van de ongelovigen niet over moet nemen. Jullie vrouwen lopen erbij als hoeren.
Vluchtelingenambtenaar: Hm.. het ziet er naar uit dat u zich hier niet thuis zult voelen. Gelukkig is er nog een opvangkamp in de regio waar u vandaan komt.
Fijn weer eens een stukje van jou hier te zien, Kim!
Ik vrees dat als je bij terugkomst voor België kiest, je nog de nodige moeilijkheden krijgt. Als je een betaalbare woning in het vlaamse deel wil moet je eerst aan allerlei inburgeringsregeltjes voldoen, volgens de nieuwste vlaamse wooncode. Met de taal zal het je nog wel lukken, maar of jij je ook anderzins zal kunnen aanpassen….???
Tip voor allen die zich hier willen vestigen: trek klompen aan (de dames doen hun hoofdoekje af en zetten een zeeuws kapje op) en leer het welluidende zinnetje: Goejesmorgens! uit je hoofd. Wat ook wil helpen is om met een oranje muts op luidbrallend ‘Oleeee, olé, olé, olé..’ de vliegtuigtrap af te stormen. Je bent in no-time door de douane.
Ga maar gauw naar Belgie.
Ik was vandaag zo aan het discussiëren met een vrouw bij de bushalte over het vreemdelingenvraagstuk, en het ging dus over of er een grens is aan de liefdadigheid die je moet doen. De vraag is dus:
Moet er een grens zijn aan de liefdadigheid die je doet voor hulpbehoevende mensen.
Nu, als je wilt behouden wat je hebt, dan is het antwoord duidelijk. Er moet een grens zijn, want hoe meer mensen je helpt, hoe minder je zelf hebt. Hoe meer vreemde cultuur er binnen komt, hoe groter de kans dat je culturele verworvenheden zult verliezen.
De werkelijke vraag wordt dus: kiezen wij voor behoud van onze verworvenheden, of kiezen wij voor medemenselijkheid.
Ik persoonlijk houd niet van het idee dat er een grens moet zijn aan onze liefde. Maar wat is liefde? Daartoe nu eerst een analogie.
Als je bloeddonor bent, geef je maar een beperkte hoeveelheid bloed. Ook al is er meer nodig in de wereld, ook al liggen je kinderen op sterven en hebben ze meer bloed nodig, dan is het op een gegeven moment niet meer zinnig om nog meer van je eigen bloed op te geven, omdat je er zelf aan onderdoor gaat. In plaats van één dode, heb je er dan twee. Misschien overleeft je kind het, en jij niet. Dan valt er nog ÃÂets voor te zeggen. Maar als het niet je kinderen zijn, maar vreemden, dan lijkt mij de keuze duidelijk: je kiest eerst voor jezelf, en je geeft wat je kan zonder er zelf aan onderdoor te gaan. Iets anders zou gebrek aan liefde zijn, liefde voor het /zelf/.
Dit even los van de kwestie of je überhaupt bloed wilt geven.
Zo lijkt mij ook de manier waarop we met het vreemdelingen probleem om moeten gaan, wat natuurlijk geen probleem is maar een uitdaging. Zolang je te geven hebt, geeft. Pas als je er zelf chronisch door verzwakt, stop je met geven.
En wanneer ga je zelf kapot? Als je land in chaos terecht komt? Uiteraard. Als het land onbestuurbaar wordt? Uiteraard. Maar er is héél veel te geven zonder dat ons basale welzijn echt wordt aangetast. Ik zou ons welzijn voornamelijk definiëren in termen van: elementaire behoeften: voldoende gezond eten, dak boven ons hoofd, goed onderwijs, elementaire gezondheidszorg – niet persé behandelingen die 10.000 euro kosten per jaar extra levensverwachting (ik noem maar wat); en de manier waarop we met elkaar omgaan, dus de vreedzaamheid en gemeenschappelijkheid van de samenleving – het wij gevoel – als er een samenleving ontstaat van strijdende partijen àla Irak, dan zijn we te ver gegaan.
Die twee dingen: materiële behoeften en sociale (psychische) gezondheid. Zolang die dingen in de basis aanwezig zijn, kun je geven wat je wilt. Daar moet de grens liggen, wat mij betreft. En die grens is – vooral in materieel opzicht – nog láng niet bereikt. In sociaal opzicht moet je voorzichtig zijn. Wat dat betreft is het weigeren van mensen die een hekel hebben aan onze waarden wellicht geen slechte keus.
Ik denk overigens dat een houding van liefde jegens de medemens sowieso een boost geeft aan de sociale/psychische gezondheid. Het regeringsbeleid moet natuurlijk wel grotendeels gedragen worden door het volk, maar dat spreekt voor zich.
@Bart: wat ik wilde laten zien is hoe bevreemdend het is dat ik kennelijk niet vrij ben in mijn partner-keuze. Nalv jouw stukje begrijp ik dat ik daarmee een beroep moet doen op zoiets als medemenselijkheid, en dat dat te vergelijken is met het geven van bloed.Dat maakt het eerlijk gezegd nog vreemder. Wie vraag jij om toestemming bij je partnerkeuze, en als iemand daar bezwaar tegen maakt, wat doe je dan? En als iemand jou bij je kinderen weghoudt, doe je dan een beroep op medemenselijkheid? Ik vind dat het niets met sentiment of empathie te maken heeft, maar met RECHT. Ik wil niet afhankelijk zijn van andermans inlevingsvermogen, ik wil gewoon dat mijn vrijheid beschermd wordt tegen de willekeur van de staat. Maar ja, dat is democratie: dat de staat ineens hele vervelende wetten kan maken.
@Tjerk en frissewind: ja, het is onoplosbaar en arbitrair waar je op selecteert. Om de een of andere reden zie ik heel veel onoplosbare dingen om mij heen. Maar wellicht dat frissewind wel een oplossing heeft? Misschien moet ik een nieuw weblog opstarten:problemen zonder oplossingen
@Kim: ja dat is inderdaad vreemd, dat je niet de vrijheid van partner keuze hebt. Maar iets minder, maar ook bevreemdend is dat je niet kunt gaan wonen waar je wilt, en het één komt natuurlijk door het ander.
Je kunt wel zeggen dat het je RECHT is, maar rechten bestaan niet. Het zijn verzinsels, die gebaseerd zijn op waarden. Het zijn goede verzinsels, want ze geven ons handvaten om discussie mee te voeren en gedrag af te dwingen. Maar het blijven verzinsels. Mensen moeten het er eerst mee eens zijn voor je ze in discussie kunt gebruiken. Ik zou ook een beroep doen op medemenselijkheid, en ook op recht. Kijk, als het iemand recht is, dan zegt dat nog niets over wie moet zorgen dat er aan dat recht voldaan kan worden. Zeker in geval van rechten als ‘recht op voedsel’ kan iedereen zeggen: ja, het recht is er, maar ik ben er niet verantwoordelijk voor. Bij empathie of medemenselijkheid kan dat niet. De betrokkene is verantwoordelijk en moet doen wat hij kan.
Dit blog intrigeert me al de hele week, Kim. Het is een tragisch, schijnbaar onoplosbaar raadsel…
Wat ik niet begrijp is deze alinea: “Voortplanting met een Nederlander is gratis, je krijgt nog kinderbijslag ook, maar als je tot de 59% van de Nederlandse bevolking van boven de 18 behoort die niet aan bovenstaande eisen voldoet dan kun je je liefdesleven met mensen van buiten de EU maar beter beperken tot sekstoerisme.”
59% van de Nederlanders plant zich niet voort met een Nederlander of voldoet niet aan welke eisen?
Verder heeft Sjoerd zijn Chinese vriendin uiteindelijk wel in Nederland gekregen, maar ook bij hem ging dat niet bepaald vanzelf, herinner ik me.
Sjoerd, als mede-ervaringsdeskundige, wat moet er veranderen om het partnerkeuze beleid in NL houdbaar, hanteerbaar maar vooral open en vrij te houden?
Zelf denk ik er nog eens over na.
De eisen betrof het hebben van een jaarcontract en het verdienen van €1484,- netto. (een bepaald percentage van het minimum loon). 59% procent voldoent niet aan die eisen en kan daarom, volgens de blog, maar beter niet aan voortplanting met een buitenland denken.