Feministische revolutie is net begonnen
Gepost door St. Maarten
Toen mijn eerste kind op komst was, ontdekte ik dat ik veel makkelijker vond om een meisjesnaam te verzinnen. Een meisje moet een schattige naam hebben. En een schattige naam past goed bij een baby. Een jongen moet een stoere naam krijgen die ook nog leuk is als hij 12 is. Je moet dus vooruit denken, en dat is veel moeilijker.
Ik geef toe: dit is een kromme redenering. Eigenlijk ben ik een verlichte feminist: ik vind dat hoe je een karakter benoemd moet afhangen van wie de persoon is, niet van zijn geslacht. Een jongetje of meisje moet niet in rolpatronen geperst. Maar mijn gedachtenspinsels ondanks mijzelf geven aan hoe diep ideeën over mannelijk en vrouwelijkheid ingesleten zijn. En dat wordt nog wel eens vergeten, zelfs door eminente wetenschappers
In dagblad Trouw staat vandaag artikel over de filosoof Harvey Mansfield. Deze man meent dat het verschil tussen de seksen verloren gaat, en voert een pleidooi voor nieuwe mannelijkheid. Mansfield gaat ervan uit dat er biologische verschillen tussen mannen en vrouwen zijn. Deze verschillen leiden tot gedrag dat verschilt bij mannen en vrouwen. Mannen jagen, geven leiding en nemen risico’s, vrouwen volgen, maken eten en zorgen voor de kinderen.
In één ding geef ik hem gelijk — er zijn biologische verschillen tussen mannen en vrouwen. Maar Mansfield vergeet dat biologische verschillen op zich niet tot ander gedrag hoeven te leiden. Vrouwen die een kind krijgen — een biologisch gegeven –, kunnen na hun zwangerschap weer verder met hun werk. Dat ze dat vaak niet of minder doen heeft te maken met de manier waarop wij onze samenleving inrichten, niet met hun biologische status.
Mansfield vergeet ook dat veel van wat we mannelijk of vrouwelijk gedrag noemen niet met biologische, maar culturele ideeën te maken heeft. Culturele verschillen tussen man en vrouw zijn vaak zo diep ingesleten dat ze biologisch lijken. En deze culturele verschillen worden ook voortdurend bevestigd in de opvoeding, in de media etc. Een lief meisje is een “prinses”, een lief jongetje een “kerel”. Een meisje dat met veel jongens naar bed gaat is een “slet”, een jongen daarentegen “versiert” de meisjes en is een “veroveraar”.
Voor hetzelfde gedrag worden voor jongens en meisjes heel andere begrippen gebruikt. Het zijn deze begrippen die nog steeds de oude rolpatronen dwingend opleggen aan mannen en vrouwen. Het is jammer dat deze filosoof niet zijn denkkracht inzet om oude rolpatronen en biologische gegevens van elkaar te scheiden. Mansfield zou veel nuttig werk kunnen verrichten als criticus van de invloed die begrippen en ideeën op ons hebben. Want de feministische revolutie is nog niet voltooid. Ze is pas net begonnen, dat bewijst Mansfield zelf met zijn pleidooi voor de terugkeer van ouderwetse ideeën over man en vrouw.
Links
- Trouw.nl — Vrouwen zitten nu eenmaal liever thuis
Plaats op MSN Reporter
Plaats op eKudos
Plaats op NUjij
January 23rd, 2007 17:00
Mansfield? Tja, wat naamgeving betreft is dat een wagenwijd openn deur, want vrij vertaald betekent dat toch ‘mannelijk territorium’?
De man schrijft een boek, zo lezen we in Trouw. Waarschijnljk omdat hij een aanhanger is van de gedachte dat het alfabet ooit de oorzaak was van de door hem gewenste verschillen tussen man en vrouw? Zie het artikel in Ode uit 2000 hierover.
January 23rd, 2007 17:52
wat voor een krant is die trouw nou eigenlijk? Dit is gewoon lachwekkend! Volgens mij ken ik evenveel mannen als vrouwen die ‘volgzaam’ zijn, iets wat me bovendien geen permanente karaktertrek lijkt maar situatie-afhankelijk. Ik ben heel volgzaam als een brandweerman mij uit een brandend huis haalt bijvoorbeeld. Ik ben heel volgzaam als iemand mij een nieuw programma uitlegt op de pc. Maar verder….
January 23rd, 2007 19:03
@Peter: LOL.
‘Nature’ heeft al weer een tijdje de wind mee, dat vinden de mensen gewoon makkelijker.
January 23rd, 2007 20:13
Wat ‘nature’inhoudt is net zo interpretabel als de hele wereld zelf. Herman Wijffels zei vorig jaar maart dat we naar een tijdperk gaan waar feminine waarde belangrijker zullen zijn dan de masculine waarden.
Dat is koren op de molen van hen die menen dat het veel natuurlijker is eenmatriachaat te hebben, zoals die ooit de samenleving bepaald zou hebben.
De eigenares van de gelinkte site is overigens voorstandster van een ‘mensenwereld’ in plaats van een patriachaat òf een matriachaat.
Terzijde: haar overzicht van mogelijke oorzaken die tot het patrichaat hebben geleid, is wel aardig om te lezen.
Misschien krijgt ze gelijk en zijn dit soort diskussies verleden tijd.
January 23rd, 2007 21:55
@Kim: een journalistieke, die zijn eigen mening buiten een rapportage over een uitgekomen (en in de ogen van de redactie belangrijk) boek. Als een krant daar een objectief stuk over schrijft, dat de inhoud juist weergeeft, dan zijn ze volgens mij goed bezig. Maar daar ben jij het niet mee eens?
@St. Maarten: je zegt heel stellig dat er geen biologische aanleiding is voor vrouwen om na de zwangerschap de zorgrol op zich te nemen. Nu ben ik het met je mening wel eens, maar op welke feiten baseer jij een dergelijke uitspraak? Is het niet meer zo dat je net als ik hoopt dat die aanleiding er niet is, omdat dat wel eens een stap terug voor de emancipatie zou kunnen zijn? Ik vrees echter het omgekeerde, omdat veel van de vrouwen die ik ken na hun zwangerschap wezenlijk veranderd zijn.
Of dat dan fysiologisch of psychologisch is, doet er volgens mij niet zo toe, ik meen die verandering bij vrouwen wel vast te stellen en bij mannen niet, of minder. Natuurlijk zijn ze beiden ineens ouder, maar heeft dit op beiden hetzelfde effect? En zou de zwangerschap, 1 van de meest ingrijpende transformaties die een vrouw in haar leven kan ondergaan, echt geen biologische sporen nalaten die de vrouw een betere ouder maken dan zij daarvoor was?
NB: ik zeg niet dat ik denk dat het zo is. Ik zeg alleen dat het me aannemelijk lijkt en dat ik zonder bewijs van het tegendeel niet zou roepen dat er ‘geen verschil is’.
January 24th, 2007 09:29
@Grismar: er is verschil, maar moet dat leiden tot bepaald gedrag? Dat is de vraag die Mansfield niet stelt. En die verandering na de zwangerschap: hoeveel heeft dat te maken met bepaalde culturele verwachtingspatronen? Vrouwen worden hun hele leven opgeleid om te zorgen. Geen wonder dat ze na hun bevalling een zorg behoefte krijgen.
Maar: wordt ooit een man die 5 dagen werkt verweten dat hij een slechte vader is? Nee. En een moeder die 5 dagen werkt?
Nog een grappige anekdote: toen ik een paar weken na de geboorte van mijn dochter weg moest naar een conferentie in het buitenland, zei niemand tegen mij: kun je je dochter wel achterlaten? Toen mijn vrouw een paar weken daarna ook een tijd naar het buitenland ging, vroegen velen haar: hoe kun je je dochter achterlaten?
Scheve verhoudingen, of niet?