Hedendaags cabaret: vluchten in jezelf
Gepost door Tjerk
‘Ik weet hoe ik moet overleven/ maar ik heb geen doel/
ik vind alleen maar woorden/ ze hebben geen gevoel/
ik krijg maar informatie/ het raast maar door mijn kop/
moord verkrachting racisme/ reclame verveling vervuiling/
het houdt niet op/
niets is nog heilig/ alles is te koop/
wie zijn kop niet in het zand steekt/ moet verder zonder hoop/
ik kan alleen maar doen/ waar ik goed in ben/
So watch me motherfuckers/ Here we go again!’
- Hans Teeuwen, “Met een Breierdeck”
“Teeuwen verwoordt hier treffend het levensgevoel van zijn generatie: de verwarring die wordt veroorzaakt door een overdaad aan informatie, de liefdeloosheid van een wereld waar corruptie en geweld de norm lijken te zijn geworden. In zo’n wereld is geen plaats meer voor één waarheid en één enkele ideologie. Nasr en Teeuwen laten af en toe wel sprankjes van engagement zien, maar altijd vol ironie of onmiddellijk gevolgd door de omkering van hetzelfde statement. Hun programma’s zijn te zien als één grote vlucht in taal, of, uiteindelijk, in zichzelf.”
- Thomas van den Bergh, “De grote vlucht in taal. Cabaret in Nederland in de jaren negentig”
Je moet toch wel van het internet houden; ze houdt verdiepende artikelen jarenlang beschikbaar én bereikbaar. Neem nu dit zeer leesbare artikel in Ons Erfdeel over cabaret in de jaren ‘90, waaruit bovenstaande citaat stamt.
Wat mij nog het meest opviel bij het lezen van het artikel was dat de cabaretvernieuwers van midden jaren ‘90 het cabaret-establishment van midden jaren 2000 zijn geworden. Vernieuwer is alweer Teeuwen, die inmiddels tabak van zijn vak heeft en na een uitstapje in de cinematografie Sinatra is gaan zingen. Ben benieuwd wat de toekomst brengt.
Plaats op MSN Reporter
Plaats op eKudos
Plaats op NUjij
April 1st, 2007 19:18
Tien jaar verder, maar nog steeds hetzelfde levensgevoel.
April 1st, 2007 20:20
Mijn stelling is dat het duo Bram & Freek het laatste vernieuwende in cabaret-land was. Alles wat daarna kwam ontleende elementen uit hun shows: de schreeuwerigheid en soms botte grofheid van Freek, de beslist niet truttige muziek van Bram, zelfs met sosm een complete band op toneel, het heen en weer zappen langs talk van rode draadjes tot je er tureluurs van werd, de adhd-achtige voordracdht, mimiek en motoriek van Freek, het rappe tempo van de shows. Je vindt het allemaal op een bepaalde manier terug bij velen die na hen kwamen.
Met één treffend liedje hebben ze zichzelf gerelativeerd en hebben daarmee tevens het gras voor de voeten van al die zogenaamde vernieuwers weggemaaid. Het liedje kwam uit de show Bloed aan de paal, een voorstelling uit 1978, ter ondersteuning van de opvatting dat het Nederlands voetbalelftal niet moest deelnemen aan het WK in het toenmalige fascistische Argentinië. Het liedje heeft nooit enige hitparade bereikt. Dat is dan wel weer anders vandaag de dag. Maar goed de Hans Teeuwens en Theo Maassens hebben natuurlijk wel de boodschap van Bram en Freek ter harte genomen en wellicht is het enige vernieuwende van dat de hedendaagse cabaretiers wat anders met idealen omgaan , dan destijds Neerlands Hoop deed:
“En als het morgen wordt
Zal ik mijn idealen tellen
De tralies
Die de zon in vieren delen
Zijn even ondoorkoombaar
Als de dag
Ik had gezworen
Dat ik mijn vrienden
Nimmer zou verraden
Maar de pijnbank is nu eenmaal sterker
Dan mijn wil
Een oog is dchtgeschroeid
En wat er van mijn handen rest
Zou ik zo willen missen
Als ik wist
Dat men mij vergeven zou
Kanker is een zachte dood
Vergeleken bij dit leven
Maar jullie huilen liever krokodilletranen
Dan dat je aan den lijve voelt
Wat lijden is
Ik heb een kind verwekt
Dat ik niet lang gekend heb
Toch huilt het elke nacht weer
In mijn hoofd
En morgen is er weer een dag voorbij
In Iran, Oeganda, Rhodesie
Ik tel mijn idealen
En raak er steeds meer kwijt.”
April 2nd, 2007 17:11
lekkere vent!!!!!