Is dit godslastering? Sommigen vinden van wel. Dit Christus beeld is niet alleen helemaal naakt (ongebruikelijk), maar ook helemaal gemaakt van chocolade. Ik vind het beeld inspirerend. Het zet mij aan tot nadenken.
Vandaag is het Witte Donderdag. Christenen herdenken dan dat Jezus samen met zijn vrienden zijn laatste avondmaal vierde. Zij doen dit door met elkaar brood en wijn te eten (ook wel “eucharistie” of “communie” genoemd). Christenen geloven dat brood en wijn symbool staan voor het lichaam en bloed van Christus. Door dit te eten nemen zij symbolisch deel aan het lijden, sterven en de opstanding van Jezus.
In het licht van Witte Donderdag is deze chocolade Jezus heel toepasselijk. De chocolade verwijst naar het eten van het lichaam van Christus in de eucharistie. Dit lichaam van Christus kun je letterlijk opeten. Tegelijkertijd verwijst dit beeld ook naar het gebruik om rond Pasen chocolade paashazen te eten.
Het lijkt alsof de kunstenaar met dit chocolade beeld de eucharistie en het lijden van Christus belachelijk maakt. De chocolade maakt het beeld banaal, zou je kunnen denken.
Ik denk echter dat het beeld een parodie is op de hedendaagse religieuze verwarring rond Pasen. Steeds minder mensen in Nederland weten wat Pasen echt betekent. Tegelijkertijd wordt Pasen steeds uitbundiger gevierd. Het begint op kerstmis te lijken, met kado’s, wenskaarten met “fijne paasdagen”, versieringen en chocolade paashazen.
We schieten teveel door met het consumentisme en vermaak rond Pasen. Als een feest alleen nog maar leuk is en draait om eten, wat betekent het dan nog? Witte donderdag, Goede Vrijdag en Pasen doen mij stil staan bij het lijden van God en mens vanwege de vele pijn in de wereld. Het bepaalt me ook bij de hoop die spreekt uit de vele mooie dingen die we ervaren. Deze bezinnende kant van Pasen moeten we niet kwijt raken.
In mijn ogen is de chocolade Christus geen godslastering. Paradoxaal genoeg zet het beeld aan tot bezinning. Daarmee doet het recht aan Pasen en wordt het echte Kunst.
(met dank aan peter voor zijn tip)
Loading ...
Satire is het. Maar kunst, nee. Neemt niet weg dat uit de reactie wel weer blijkt dat verbieden niet aan moslims voorbehouden is. Leerzaam, dit incident.
@Tjerk: waarom vind je het geen kunst?
Zoals iemand eens schreef:
“Gij zijt mij geworden een paashaas
die in mijn ziel een eitje legt”
Andere interessante dingen aan dit beeld: het is niet aan een kruis bevestigd en maakt als het ware een vrije val. Ter overweging: Christus wordt geconsumeerd zonder zijn lijden, waarmee hij een prettig verteerbare figuur wordt. Tegelijkertijd blijft hij in de lucht hangen – zonder het hele verhaal consumeren wij Christus niet werkelijk. De naaktheid van dit beeld is ook interessant. Zou iemand dat willen duiden?
Ik vind het allemaal heel commercieel en daar vind ik Goede Vrijdag en ook Pasen gewoon niet voor… Ik zag vanmorgen ook beelden van een popconcert waarin een lichtgevend kruis naar binnen werd gedragen.
Trouwens (en geheeeeel terzijde), wat mij dan weer stoort: Het chocoladebeeld heeft nogal de vormen van een man uit het jaar 2000, lang, met lange ledematen. Volgens mij waren de mensen in de middeleeuwen al zo’n 30 cm korter dan wij, dus waarom kunnen we wel verhalen van vroeger vertellen, maar ze niet uitbeelden in de juiste proporties?
Ik denk toch niet dat de kunstenaar ervoor ging een natuurgetrouwe weergave van “Christus zoals die eruit gezien moet hebben” te maken. In plaats daarvan zal hij gemikt hebben op een “Christus zoals wij die ons voorstellen”.
Dat sluit ook meer aan op de achterliggende idee: waar denken we aan met Pasen, wat betekent Pasen eigenlijk, waarom vieren we het? (als je van ‘vieren’ wilt spreken)
Los van het kunstwerk lijkt het me sowieso nuttiger om Christus af te beelden als een mens waarin wij ons makkelijk kunnen verplaatsen. Veel meer dan een historische figuur, een gesjeesde sekte-leider in het Midden-Oosten van 2000 jaar geleden, is Christus toch een avatar. De vleeswording van de schepper van alles die ervoor koos de kroon op zijn schepping te scheppen in zijn eigen beeld?
Hoe langer ik erover nadenk, hoe geweldiger ik het idee van “My Sweet Lord” vind. En of het kunst is? Als mensen zich ongevraagd genoodzaakt voelen iets kunst te noemen of dat juist te ontkennen, is het volgens mij al kunst. Op de vraag “is dit kunst?” is geen zinnig antwoord mogelijk, maar als iemand iets schept en een ander roept uit: “dit is kunst!”, dan hebben we te maken met kunst, is het niet?
Nee, Grismar, dat geloof ik niet. Als ik een drol in de mond van een imitatiehoofd van Geert Wilders stop, en dat tentoonstel, is dat een statement, maar geen kunst. Er is namelijk geen kunst aan. Andersom is een crucifix evenmin kunst. Het is namelijk wel ambachtelijk gemaakt – net zo goed als goed gebak ambachtelijk gemaakt is – maar geen kunst omdat het wel plezierig is voor de zintuigen, maar de geest niet stimuleert.
Dat is ook wat er ontbreekt aan dit kunstwerk: het stimuleert de geest niet, aangezien we soortgelijk iconoclasme al zovaak gezien hebben (vgl. Anthony Serrano’s “Piss Christ” en Chris Ofili’s “The Holy Virgin” (officieus bekend als de “Dung Madonna”). Het is niet meer dan een variatie op een bekend thema.
Dat het werk van Cosimo Cavallaro iconoclastisch wil zijn blijkt alleen al uit de ontblote genitaliën, die niets van doen hebben met het concept: “Ik wilde dat mensen de zoetheid van chocolade zouden proeven wanneer ze dit symbool van de Heer zouden zien.” (zie video)
De reden waarom mensen dit beeld leuk vinden is m.i. gelegen in een ‘up yours’ in de richting van christelijke puriteinen.
Maar dit stimuleert de geest wel! Zie hierboven! En “Piss Christ” vind ik een wonder van smerigheid en schoonheid. Om met Grismar te spreken, dat is kunst!
Toegegeven, er is ook kunst die te makkelijk is.
Maar dat komt op hetzelfde neer als zeggen dat het eigenlijk geen kunst mag heten, toch?
Enfin, het maakt me niet uit of deze confituur nu wel of geen kunst is, maar laten we er niet meer van maken dan het is: een commercieel werk dat slim inspeelt op de shock value van het aanschoppen tegen religieuze sentimenten.
Dan vind ik dit plaatje toch esthetischer en geestiger gevonden:
Kijk nu, op zoek naar dit clipje van Tom Waits’ Chocolate Jesus stuitte ik op de volgende chocolade Jezusafbeeldingen. Bovenstaand kunstwerk is dus niet eens bijster origineel.
Niet helemaal, Tjerk, je kan ook zeggen minder geslaagde kunst. Het lijkt me nog steeds mijlen ver verwijderd van de Wilders drol (géén kunst).
Waarom kies je eigenlijk de kant van de gekwetsten? En hoe schopt dit werk aan tegen religieuze sentimenten? Die plaatjes laten trouwens zien dat niet alle katholieken een groot probleem hebben met religieus suikergoed (maar misschien wel als het label kunst eraan hangt?).
nog even dit: ik wilde dat ik een vrome christen was zoals St. Maarten, dan zou ik al die pavlov-gekwetste gelovigen exposen als dat wat zij werkelijk zijn: onverdraagzame afgodendienaars.
Ik kies de kant van de gekwetsten omdat ik iets van die – gekwetstheid is een groot woord – ergernis wel mee kan voelen. Als het kunst is dan is het commerciële kunst, en het steekt mij dat iemand geld probeert te verdienen via de shock-value van het provocatief afbeelden van een icoon dat bij dierbaar is.
Dat Bill Donahue een intolerante zak is, blijkt wel uit het filmpje.Dus die heeft mijn sympathie ook niet. Boycotten, verbieden, dwingen. Dat zijn zijn instrumenten.Ik ben meer van de discussie en de kritische analyse.