Dat Bill Donahue een intolerante zak is, blijkt wel uit het filmpje.Dus die heeft mijn sympathie ook niet. Boycotten, verbieden, dwingen. Dat zijn zijn instrumenten.Ik ben meer van de discussie en de kritische analyse.

Waarom kies je eigenlijk de kant van de gekwetsten? En hoe schopt dit werk aan tegen religieuze sentimenten? Die plaatjes laten trouwens zien dat niet alle katholieken een groot probleem hebben met religieus suikergoed (maar misschien wel als het label kunst eraan hangt?).

“Toegegeven, er is ook kunst die te makkelijk is.”

Maar dat komt op hetzelfde neer als zeggen dat het eigenlijk geen kunst mag heten, toch?

Enfin, het maakt me niet uit of deze confituur nu wel of geen kunst is, maar laten we er niet meer van maken dan het is: een commercieel werk dat slim inspeelt op de shock value van het aanschoppen tegen religieuze sentimenten.

Dan vind ik dit plaatje toch esthetischer en geestiger gevonden:

Toegegeven, er is ook kunst die te makkelijk is.

Dat is ook wat er ontbreekt aan dit kunstwerk: het stimuleert de geest niet, aangezien we soortgelijk iconoclasme al zovaak gezien hebben (vgl. Anthony Serrano’s “Piss Christ” en Chris Ofili’s “The Holy Virgin” (officieus bekend als de “Dung Madonna”). Het is niet meer dan een variatie op een bekend thema.

Dat het werk van Cosimo Cavallaro iconoclastisch wil zijn blijkt alleen al uit de ontblote genitaliën, die niets van doen hebben met het concept: “Ik wilde dat mensen de zoetheid van chocolade zouden proeven wanneer ze dit symbool van de Heer zouden zien.” (zie video)

De reden waarom mensen dit beeld leuk vinden is m.i. gelegen in een ‘up yours’ in de richting van christelijke puriteinen.

Dat sluit ook meer aan op de achterliggende idee: waar denken we aan met Pasen, wat betekent Pasen eigenlijk, waarom vieren we het? (als je van ‘vieren’ wilt spreken)

Los van het kunstwerk lijkt het me sowieso nuttiger om Christus af te beelden als een mens waarin wij ons makkelijk kunnen verplaatsen. Veel meer dan een historische figuur, een gesjeesde sekte-leider in het Midden-Oosten van 2000 jaar geleden, is Christus toch een avatar. De vleeswording van de schepper van alles die ervoor koos de kroon op zijn schepping te scheppen in zijn eigen beeld?

Hoe langer ik erover nadenk, hoe geweldiger ik het idee van “My Sweet Lord” vind. En of het kunst is? Als mensen zich ongevraagd genoodzaakt voelen iets kunst te noemen of dat juist te ontkennen, is het volgens mij al kunst. Op de vraag “is dit kunst?” is geen zinnig antwoord mogelijk, maar als iemand iets schept en een ander roept uit: “dit is kunst!”, dan hebben we te maken met kunst, is het niet?

Trouwens (en geheeeeel terzijde), wat mij dan weer stoort: Het chocoladebeeld heeft nogal de vormen van een man uit het jaar 2000, lang, met lange ledematen. Volgens mij waren de mensen in de middeleeuwen al zo’n 30 cm korter dan wij, dus waarom kunnen we wel verhalen van vroeger vertellen, maar ze niet uitbeelden in de juiste proporties?