Derren Brown kan je doen laten geloven dat hij de hondenrennen heeft gewonnen; als zijn banksaldo wat laag is betaalt hij met blanco papier; en hij kan verstokte atheïsten bekeren met één aanraking. Wat je in de volgende twee filmpjes ziet, zegt veel over de bekeringservaringen in evangelische gemeenten.
Waar Brown in deze twee clips echter werkelijk op uit is, is te zien of het evangelische establishment hem zal ontmaskeren als een charlatan, of hem zal omarmen als een ‘man van God’.
Brown: “Ik ben benieuwd of iemand zal vragen: is dit een truc? Ik zal blij zijn als ze het vragen.”
Maar niet alleen een carrière als evangelist zit er in voor Brown. Hij kan ook aan de bak als medium en als voodoopriester
Er zit meer in onze hersenpan, dan menige levensovertuiging voor mogelijk houdt.
Loading ...
Amazing! Interessant is de impliciete lichamelijke voorbereiding, wat lijkt op de low key benadering in bijv. Vineyard kerken of New Wine.
Overigens laat dit een mechanisme zien van een bepaald type bekering – een type dat niet automatisch beklijft. Ik denk verder dat mensen die echt overtuigd zijn van de Geest geloven dat God zelfs kan werken via een charlatan. De ‘inner hug’ waar die eerste vrouw over spreekt is voor hen een te sterke ervaring om te negeren.
Inderdaad fascinerend. Ik zou graag de hele opbouw van het gebeuren zien.
Het tweede filmpje wordt vergezeld van een uitgebreide uitleg, en er is ook iemand die in een response-video uitleg heeft hoe Brown dit doet.
Ik heb wel wat vragen bij zijn ethische verantwoording, waar ik verder geen informatie over kon vinden.
Wat betreft opbouw, het heeft veel weg van ministry time in bepaalde religieuze groepen. Overeenkomst: de overtuigingskracht ligt voor een groot deel in het feit dat het allemaal heel casual is en dat mensen niet het gevoel hebben dat ze dingen opgedrongen krijgen.
Dat filmpje over die computergame vond ik trouwens slecht. Wie wil Derren Brown nu eigenlijk voor de gek houden?
Ik heb niet zoveel ethische problemen met die bekeringsstunt. De mensen kwamen er skeptisch in, en zijn er waarschijnlijk nog skeptischer uitgekomen.
Wat die knul betreft die denkt dat hij in een zombie-shooter terecht is gekomen. Ik vermoed dat Brown hoopte dat de knul – eenmaal wakker geworden ÃÂn de omgeving van het spel – gewoon verder zou spelen. Dat mislukt. De jongen heeft heel goed door dat hij daar niet hoort te zijn, en dat wat er gebeurt niet normaal is, maar past zich al snel aan: hij heeft een uzi in zijn handen en er komen bedreigende figuren op hem af: maar hij is echt doodsbang.
Opvallend is echter dat wanneer hij de tweede maal gehypnotiseerd wordt, hij zich niet meer herinnert dat hij echt ÃÂn het spel zat. Je hoort hem tegen zijn vrienden zeggen: That was awesome! Alsof hij de hele tijd achter de console heeft gestaan.
Maar die mensen kwamen voor een bijeenkomst over spiritualiteit en niet voor de illusionist Brown. Het mag wel van mij, maar een beetje nazorg lijkt me wel op z’n plaats.
Die zombie-shooter ziet er nep uit – het kan net zo goed allemaal geacteerd zijn. Bubblegum tv.
Ik begrijp wat je bedoelt, maar ik heb daar niet zo’n moeite mee. Uiteindelijk hebben degenen die bleven méér geleerd over spiritualiteit dan ze zouden hebben gedaan in tien praatsessies.
Bovendien is er het grotere goed, namelijk de les die er in zit voor ons allemaal.
Ook leuk: zelfs Bill O’Reilly vindt zijn toevlucht in het postmoderne credo “het is waar voor mij”
Méér geleerd? Nu overdrijf je weer.
Werkelijk? In tien praatsessies hadden ze misschien van alles geleerd over spiritualiteit. Nu hebben ze iets geleerd over zichzelf.
Buiten kijf staat dat zij iets over zichzelf hebben geleerd. Ik bedoel dat je toch niet zult beweren dat het onderwerp spiritualiteit ongeveer samenvalt met Brown’s hypnotische trucs?
Die trucs vormen een vrij overtuigende deconstructie van spiritualiteit. Spirituele beleving is iets dat gebeurt in het brein, en manipulatie van het brein kan een innerlijke beleving creëren.
Dat kun je toch niet menen! Ik hou niet van lange reacties, maar dit vraagt om een serieuze discussie (niet hier dus).
Die discussie kan heel kort zijn:
1. Spirituele beleving is iets dat gebeurt in het brein. Dat wil je toch niet serieus ontkennen?
2. Manipulatie van het brein kan een innerlijke beleving creëeren, die als ’spiritueel’ wordt aangemerkt. De reactie van de jonge vrouw op Brown’s suggestie toont dat aan. Ze voelt een ‘inner hug’.
Denk er eens over na: mensen vasten, mediteren, trekken zich terug in de woestijn, zoeken een donkere ruimte op met wat kaarslicht, gaan op pelgrimage, verzamelen zich in grote massa’s. Al die dingen doen van alles met het lichaam en als gevolg daarvan: met het brein. Dat is ook de hele opzet.
Of je nu op het Sint Pietersplein staat, deel uitmaakt van de Nurembergse bijeenkomsten of de Hajj onderneemt, in al die situaties voelen mensen zich opgenomen in een groter geheel. Maar dat is met een voetbalwedstrijd net zo. Het enige verschil is het kader van een voetbalwedstrijd, en de pretentie die dat met zich meebrengt.
Ja, dat bedoel ik nou – jij gaat veronderstellen dat ik allerlei dingen denk die ik niet denk en dan ga je college zitten geven – waar ben ik aan begonnen? Niet hier!
Dat wordt dan lastig, want je mailbox zit vol.