Een rekensom leert dat de Koran in 2 tot 5% van de gevallen ‘fout’ is

In de discussie over het radicaliserende islamisme hoor je vaak dat een tegengeluid het beste van moslims zelf kan komen. Lang bleef het echter stil in de hoek van moslims met ruimdenkender opvattingen over geloof en samenleving. Maar de Marrokaan Fouad Laroui doorbreekt de stilte met zijn boek “Over het Islamisme”. Ik zeg: allemaal naar de boekenwinkel, ook als je niet 5 keer per dag met je hoofd naar Mekka knielt.

“De Koran is niet bedoeld om letterlijk te nemen. Het is geen wetboek, maar een religieus geschrift, dat tot verwondering, verdieping en geloof kan inspireren,” zegt Fouad Laroui in een interview in Ode, “Allah is persoonlijk“.

Hoe anders klinkt dit geluid dan de opvatting die veel radicale moslims huldigen dat de Koran dient gelezen te worden als het onaantastbare, volmaakte en volledige woord van God. Deze opvatting is echter onhoudbaar, want de Koran kent veel passages die elkaar tegenspreken en - letterlijk genomen - dus niet kloppen. Heeft God in geval van zo’n tegenstrijdigheid een fout gemaakt? Een rekensom leert dat, wanneer je de tegenstrijdige passages optelt, 2 tot 5 procent van de Koran ‘fout’ is.

“Neem nu de veel aangehaalde passage over een gerechtvaardigde heilige oorlog: in soera IV, vers 5 staat te lezen: ‘Doodt de goddelozen overal waar jullie hen vinden!’ In diezelfde Koran staat echter ook het volgende te lezen: ‘Voor de Koran openbaarde God de Thora en het evangelie, als leidraad voor de mensen’ (soera III, vers 3). En: ‘Zij die geloven, zij die het jodendom aanhangen, de christenen en de Sabiërs die in God en de laatste dag geloven en die deugdzaam handelen, voor hen is hun loon bij hun Heer en zij hebben niets te vrezen noch zullen zij bedroefd zijn’ (soera II, vers 62).” [Bron].

Ik hoop dat Fouad Laroui veel lezers met een hoofddoek of een baard krijgt. Maar ook wij westerlingen kunnen veel leren van zijn genuanceerde blik op de wereld, bijvoorbeeld van zijn opvatting over het verschil tussen geloof en religie. Laroui: ‘Geloof is een individuele, “verticale” aangelegenheid. Het is een persoonlijke ervaring – een zaak tussen jou en God. Religie, daarentegen, is een collectief, “horizontaal” gebeuren, dat mensen niet zozeer met God verbindt, maar met elkaar.’

‘Vroeg of laat staat ieder van ons voor een fundamentele keuze tussen “geloof” en “godsdienst”. Ik ben er van overtuigd, dat het element van “geloof” bij vrijwel iedereen aanwezig is. Zelfs als je in een eiland in de Stille Oceaan bent geboren en nooit hebt gehoord van Jezus, Mohammed of de openbaringen, zul je toch zo nu en dan een transcenderende ervaring hebben – het gevoel dat je één bent met de wereld, met het heelal. Dat is de ervaring van een individu die zijn plek binnen het geheel ineens voelt. En dat gevoel is in essentie ontzettend vredig. Je gaat iemand niet de oorlog verklaren omdat je ’s nachts op het strand naar de sterren keek en het gevoel had deel van de schepping te zijn.’

De woorden van Laroui spreken zeer tot mijn verbeelding, net als zijn voorstel voor een tekst die boven de deur van elke moskee zou moeten hangen: “Er zijn alleen maar individuen”. Die tekst zouden ze ook boven de deuren van kerken en stadions moeten hangen.

Deze entry werd gepost op Monday, 30 April 07 om 12:00 uur in de rubriek Islam, Spiritualiteit. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.