Het woord op zondag: Neil DeGrasse Tyson over Intelligent Design

Inmiddels mag wel duidelijk zijn dat ik enthousiast ben over deze man: Neil Degrasse Tyson. Niks geen saaie wetenschapper, maar een dynamisch spreker die een veelheid aan complexe zaken eenvoudig kan uitleggen. In deze lezing van 38 minuten op de Beyond Belief’06 conferentie zet hij een aantal natuurwetenschappers uit de geschiedenis op een rij, en laat met concrete voorbeelden zien dat zelfs de grootste natuurkundigen God aanriepen op die terreinen waar ze er niet meer uitkwamen,- maar dat ze God niet noemen als ze zelf uit konden dokteren hoe het werkt.

Geloof als rem

Dat domein, waar men kan begrijpen hoe de dingen in elkaar steken, breidt zich steeds verder uit, totdat Laplace over de plaats van God in zijn systeem kan zeggen: “Ik had die hypothese eenvoudig niet nodig”. Op dit punt maakt DeGrasse Tyson een briljante observatie. Newton had God daar nog wel voor nodig, maar wat als deze man nu eens geen genoegen had genomen met de verklaring ‘God’ en zijn hersens (volgens velen de meest geniale in de geschiedenis) ertoe had gezet dit uit te vogelen? Hoe veel verder zouden we dan nu misschien zijn geweest in wat we weten? Geloof in een God die ingrijpt in deze werkelijkheid, houdt aldus het voortschrijden van onze kennis tegen, meent Tyson.

Bloeitijd Arabische wereld

Hij illustreert dat aan de hand van de periode van de bloeitijd van de Arabische wetenschap, van 800-1100, waarin Baghdad het culturele centrum van de wereld was. Joden, christenen, vrijdenkers uit de hele wereld waren er welkom om kennis uit te wisselen. Daarom, zegt DeGrasse Tyson, hebben de meeste sterren Arabische namen, gebruiken wij het Arabische woord ‘algebra’, en hebben we de prachtigste astrolabia uit die periode. En toen kwam de theoloog Hamid Al Ghazali (1058-1111) langs in de geschiedenis, die wiskunde tot het werk van de duivel verklaarde. Immers, alle kennis die niet uit het heilige boek kwam, was verdacht. De bloei van de Arabische wetenschap stagneerde en is er nooit van te boven gekomen. Doodzonde van al die briljante geesten, die nooit hun potentie hebben bereikt. DeGrasse vraagt zich af welke implicatie dit heeft voor de VS, waar de religieuze tegenstand tegen boven beschreven proces politiek steeds sterker wordt?

Stupid Design

Als uitsmijter geeft DeGrasse Tyson een aantal voorbeelden - sommige vermakelijk, andere wrang - waaruit blijkt dat het heelal er niet is om ons een plezier te doen. Het zit vol gruwelijkheden en komische foutjes die ID’ers liever niet onder ogen zien.

Kijken kan hier

Deze entry werd gepost op Sunday, 26 August 07 om 20:20 uur in de rubriek Wetenschap. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.