Oog in oog met Nelson Mandela

Vanochtend stond ik oog in oog met Meneer Mandela. Als de kleine grote man sprak hij met een zachte stem tegen een enorme menigte over wat voor eer hij het vond om een standbeeld te krijgen.  Ik las vanochtend toevallig in het metro-krantje dat er om 11 uur een standbeeld van hem onthuld zou worden in Parliament Square. Dat is maar 10 minuten lopen van mijn werk, dus om 10 voor 11 zei ik dat ik even buiten een kopje koffie ging halen…

Ik was precies op tijd om nog een goede plek te vinden, na een korte film waren er een paar lovende woorden van de populaire burgemeester Ken Livingstone (die overigens het standbeeld liever op Trafalgar Square had gehad).  Na diens speech sprak Prime Minister Gordon Brown een paar woorden, maar die werden duidelijk minder enthousiast ontvangen (veel mensen riepen ‘Irak, Irak’). Maar het werd een feest toen Mendela zelf het podium opklom. Er werd geroepen, gezongen, gedanst. Naast me begon een vrouw te gillen. Ik keek hem recht in het gezicht. Hij is oud, maar… wat een uitstraling. Een held en voorbeeld voor velen, viel zijn speech vooral op door bescheidenheid. Zijn uitspraak “Though this statue is of one man, it should in actual fact symbolise all those who have resisted oppression, especially in my country” leverde een luid en langdurig applaus op. Toen was het tijd voor de onthulling: zonder verdere plichtpleging werd het doek van het standbeeld getrokken. Meteen daarna was het voorbij en verliet iedereen rustig het zonovergoten plein. Om 5 over 12 was ik terug op mijn kantoor en sloot ik me weer naadloos aan bij de keyboard-junkies, stilletjes en ongemerkt - maar onder de indruk.

Deze entry werd gepost op Wednesday, 29 August 07 om 14:52 uur in de rubriek Bijzonder, Integratie. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.