hetkanWel.net

“People have treated me with contempt. Quite rightly! I’m a TV-presenter, I’m a big head, f*ck you Wilson! So I get that all the time. Suddenly, I’m dying of cancer: everyone loves you. If you ever wear out of your hating: get cancer, it’s fantastic. People are so concerned. You know, everyone loves me, it’s like: Hello Tony, are you allright, you allright? I’m going: ‘Yeah, f*ck off!’ “ (Tony Wilson, met de nodige ironie, in een van zijn laatste televisieinterviews)

Het Manchester-muziekgebeuren laat me nog niet los. Naast Ian Curtis (frontzanger van Joy Division) is er namelijk een andere gestalte die aandacht vraagt. Dat is de in augustus van dit jaar overleden platenbaas en journalist Tony Wilson. Wilson was de ontdekker en promotor van bands als Joy Division, Happy Mondays en the Durutti Column, en een van de drijvende krachten achter de disco The Hacienda

“He’s a Cambridge-educated gobshite, who runs off at the mouth at the drop of a hat, quoting as many philosophers and obscure French/Italian artists and who’ll give you a theory about absolutely anything; which you won’t be able to understand but [through] which he will be able to push his intellectual superiority on to you, and at the end of the day, many people come away and think: ‘What a tosser!’ “

Zegt Stephen Morris, drummer van de bands Joy Division/New Order in onderstaand filmpje met liefde over Wilson. Maar Wilson zelf, hier heel wat jaartjes ouder, lijkt heel goed in staat kritisch naar zichzelf te kijken.

Wilson was, zoals uit bovenstaand interview blijkt, de eigenzinnigheid zelve. Hij had een scherp oog voor bands die aan zouden slaan, en was daarin compromisloos. Door zijn werk als journalist kon hij dat ook zijn, omdat hij verzekerd was van inkomen. Als er een directietafel van 30.000 pond moest komen, dan kwam die er.

Het filmfragment dat volgt op het citaat van Morris is uit ‘24 Hour Party People’, over de opkomst van Joy Division, Tony Wilsons carrière en The Hacienda. De film heeft enkele zeer komische scènes, zoals deze, waarin Martin Hannet gecharterd wordt om het nummer ‘She’s lost Control’ op te nemen.

Ook uit ‘24 Hour Party People’: Tony Wilson ontmoet God:

Het leuke aan films als ‘24 Hour Party People’ en ‘Control’ is trouwens dat ze teruggrijpen op authentieke fragmenten. Hier zien we Wilson aan het werk als journalist voor Grenada TV.

Nog maar een keer kijken, want je zou bijna gaan denken dat het in elkaar overvloeit.

In 1988 bracht Factory Records (Wilsons platenmaatschappij) een compilatie uit van Joy Division-nummers, met een rerelease van Atmosphere, met een clip van Anton Corbijn. Het leidde tot stevige kritieken: Wilson en de kring rond Factory records zouden zich schuldig maken aan lijkenpikkerij:

De uitzending in twee delen laat een mooie impressie zien van de stad Manchester, eind jaren ‘80, en de teloorgang van wat eens een spraakmakend label was:

Terwijl het zo mooi begon. Factory begon begin jaren ‘80 zelf een alternatieve club: the Hacienda. Het was een ambitieus project, dat nooit goed van de grond is gekomen. Er moest steeds geld bij. Maar één ding moet je Tony Wilson nageven: hij heeft het toch maar geprobeerd.