Vincent: Ode aan een echte hetkanWeller

In de pauze had je bij ons op het De Bruyne Lyceum drie lunchstromingen: de punkers in de fietsenstalling, de studiebollen in de aula, en de kakkers in de kantine.
En je had Vincent, de koning van het PC-hok, het kleinste lokaal in de kelder van de school.

Hier stonden 12 joekels van IBM-kasten die je aan moest slingeren en waar je alleen met het indrukken van de meest vreemde toetsencombinaties iets van gedaan kon krijgen. Het was mij wel eens gelukt om hierop een tekst te printen. Ik voelde me direct een computertovenaar.
Maar Vincent lukte het zelfs om spelletjes op die IBM’s te programmeren. Alsof hij nooit op aarde geboren was, maar hier was neergedaald als digitale discipel van een hogere beschaving. (Ik weet wat Vincent denkt, als hij dit leest: die hogere beschaving heeft een naam en heet Macintosh. )

In dat hok leerde ik hem kennen. Terwijl ik stukjes schreef voor de schoolkrant, maakte Vincent me wegwijs in zijn universum van Prince, hasj, Herman Berkien en vrouwen – stuk voor stuk terreinen waarover hij zeer boeiend en beeldend kon vertellen. Dat talent maakte hem voor mij tot een expert op terreinen die mij als stuntelige puber uiteraard bovenmatig fascineerden (over vrouwen kan ik nog steeds niet genoeg horen). Een vriendschap was het logische gevolg.

Ik herinner me nog goed dat hij voor het eerst bij ons op bezoek kwam. Natuurlijk liet ik hem mijn homecomputer zien: een MSX2. En hij liet mij op zijn beurt een apparaatje zien dat hij net gemaakt had, een stroommetertje of iets dergelijks. Hij sloot het apparaat aan op de MSX2 en prompt deed die helemaal niets meer. “Was dat de bedoeling?” probeerde ik nog. Dat was het niet. De gloednieuwe MSX2 was stuk. Vincent borg vervolgens doodgemoedereerd het apparaat weer op. Voor mij was het op dat moment duidelijk dat de digitale discipel al iets te lang op aarde had doorgebracht…

Er ging dus ook wel eens iets mis in zijn universum, maar dat heeft me nooit kunnen deren. Want bij alles wat Vincent onderneemt, laat hij altijd zien dat de wereld meer te bieden heeft dan ik zelf waarneem in mijn zorgvuldig gecreëerde werkelijkheid van aanvankelijk studie en ambities, en later familie en carrière.

Zo kozen al mijn vrienden na hun studie voor een vaste baan bij een groot bedrijf. En ze verruilden hun studentenkamer voor een luxe appartement of een nieuwbouwwoning. Behalve Vincent.
Hij vertrok naar Vukovar, een plaats waar de Joegoslavische burgeroorlog zeer zichtbaar had huisgehouden. De enige luxe die hij in zijn woning kende, was een airconditioning. Van kogelgaten. De woning zien jullie hier op de foto.

In dat huis heb ik Vincent’s toiletpot trouwens nog gebroken. De enige Westerse luxe die zijn huis nog rijk was. Kennelijk was ik het nog niet helemaal vergeten van die MSX2…

Vincent heb ik door de jaren heen dus leren kennen als een man die voorspelbaar was in zijn verrassend andere keuzes. Ik keek er dan ook erg van op toen ik hoorde dat hij ging trouwen. Dat vond ik nou typisch iets voor mensen die vroeger voor de schoolkrant schreven en nu in een Vinex-wijk wonen.
Maar toen ik hoorde dat hij de Kroatische Sonja had gevraagd via Skype, kende ik Vincent weer.
Over twee weken gaat hij in Kroatië wonen. Ik zal er alles aan doen om onze vriendschap in stand te houden. Al was het alleen maar om te volgen of hij ook in zijn huwelijk laat zien hoe dingen elke keer weer verrassend anders kunnen.

Deze entry werd gepost op Saturday, 5 January 08 om 17:00 uur in de rubriek Bijzonder. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.