hetkanWel.net

 Het leek ons goed idee: kerst en oud/nieuw vieren op vakantie in Kenia. De safari was dan ook echt fantastisch - een ongelooflijke ervaring! Als je ineens een groep olifanten voor je auto ziet oversteken… heel anders dan wanneer je Discovery kijkt op tv! Je krijgt ineens toch een veel intenser besef van de natuur. Daar zaten we dus, onder een blakerende zon midden in de rimboe, toen ik ineens een smsje kreeg van mijn FrisseWind over ‘onrusten’. Een paar uur later belde mijn moeder….

De protesten waren blijkbaar al een paar dagen bezig, maar tot dat moment wisten we nog van niets. ’s Avonds keken we natuurlijk naar de BBC: “Na berichten over stembusfraude bij de presidentsverkiezingen, braken in veel steden rellen uit”. Oef, we hadden net voor de volgende dag een tripje naar Nairobi gepland! Dat werd dus meteen sterk door onze gids / chauffeur afgeraden: “Als ze gaan schieten…. Ik weet zeker dat ze toeristen nooit iets willen doen, het is onze belangrijkste inkomstenbron van buitenlandse deviezen! Maar ja, er hoeft maar 1 kogel de verkeerde kant op te gaan, and you know, bullets have no eyes…”.

Slik.

Maar behalve ongerust over een veilig vervolg van onze reis, waren we ook geschokt over wat effect dit had op Kenia. Het prachtige land is al jarenlang bekend als een van de ‘rijkste’ (de helft leeft nog onder de armoede grens) en stabielste gebieden in Afrika. Hoe kon het ineens zo ver komen?  Iedereen spreekt daar goed Engels, dus we spreken met vele mensen over wat er precies speelde. Iedereen had het in eerste instantie over protesten door een aantal arme mensen in sloppenwijken. Na een paar dagen ontvouwde zich langzamerhand echter een dieper liggende oorzaak. Het bleek dat rassenverschillen een veel grotere rol speelden dan we ons hadden gerealiseerd.

Langzamerhand konden we puzelstukjes plaatsen. Politici stellen zich vaak op als tribale leiders in de traditie van het Afrikaanse stamhoofd. Oppositieleider Raila Odinga is de onbetwiste leider van de Luostam en in het traditionele woongebied van de Kikuyu’s werd vrijwel als blok op de zittende president Kibaki gestemd. Heel typisch was, dat na verloop van een paar dagen mensen zich niet alleen bij naam voorsteelden, maar meteen ook vertelden bij welk stam ze hoorden…

We bleven het nieuws volgen, maar iedereen die we spraken vertelde ons dat we onze reis veilig konden afmaken. Die parken zijn allemaal zo veilig en nog vol andere toeristen, dus besloten we ons inderdaad niet te ongerust te maken. Na overleg met ons reisbureau hebben we dus ook besloten om ons reis voort te zetten. En dat was maar goed ook! We hebben nog een prachtige tijd gehad, veel gezien en genoten. Maar ook met veel mensen over de toekokmst van Kenia gepraat.

We zijn nog maar net een paar dagen geleden terug gekomen en volgen ongerust continu nog het nieuws over Kenia. Door de relatief sterke economie en goede infrastructuur en het moderne onderwijs leken de scheidslijnen tussen de stammen te vervagen. Maar de jaloezie tegen de Kikuyu’s bleefbestaan en ook de politieke elite bleef bij de verkiezingen appelleren aan tribale sentimenten. De rellen leggen een gapende kloof bloot tussen de Kikuyu’s en de andere stammen; de vrees voor een burgeroorlog groeit als deze stamsentimenten verder vrij spel krijgen. En dat is vreselijk jammer voor een land dat zo’n mooi voorbeeld was voor hoe het beter kon in Afrika.