hetkanWel.net

Deze week had voor ons gezin heel anders kunnen beginnen. In mijn gedachten heb ik de film van dat begin al meer gezien dan me lief is. Die begint steeds met het moment dat ik onder de poort van ons huizenblok doorloop, op zoek naar mijn zoontje Daniel (2).

Ik roep zijn naam, maar ik hoor geen reactie. Wel zie ik een auto midden op straat stil staan en daaromheen mensen die geschrokken heen en weer lopen. De beelden die hierop volgen  zijn vager, maar de angst die ze oproepen des te sterker. Nerveuze artsen in een ziekenhuis en verdrietige gezichten die tegen een raam staan gedrukt.

Telkens als ik deze beelden zie, klopt mijn hart in mijn keel. Ik haal diep adem en roep een beeld op dat me kalmeert.

Wat ik dan voor me zie? Een jonge moeder. Met een hoofddoek.

Want zij voorkwam een dramatisch begin van onze week. In allerijl plukte zij Daniel, die even aan onze aandacht was ontsnapt, van de drukke weg die door onze buurt loopt. Ik zag haar lopen met haar eigen zoon en onze Daniel toen ik de poort onder ons huizenblok uit kwam gerend.

"Ies diet jouw zoon?" zei ze. "Dan jij hebben geluk gehad. Iek heb hem van de weg gehaald. Er kwamen drie auto’s aan. Iek zag hem al op de stoep en dacht die moeder komt er nog wel achteraan, maar die moeder kwam niet."

Dankbaar knik ik. Wat zeg je tegen een vrouw die net je zoon heeft gered?
Ik stamel: "We waren hem even uit het oog verloren, ik wil u heel erg bedanken."

De vrouw neemt me eens op van top tot teen en ik zie haar denken: "Hoe kun je zo’n jochie nou alleen de straat op laten gaan?"

Gelijk heeft ze. Dat kan ook niet. En dankzij mijn heldin met een hoofddoek krijg ik een kans om dat nooit meer te laten gebeuren.

In mijn buurt wonen eigenlijk nauwelijks vrouwen met een hoofddoek en uitgerekend eentje die er wel een draagt, redt Daniel.
In de film van Geert Wilders zitten waarschijnlijk geen vrouwen met een hoofddoek die kinderen redden van Nederlanders met een christelijke achtergrond.

En dat is jammer. Want dat doen ze wel.