Een kind van de 21e eeuw
Als ik mijn dochter Anniek ’s morgens naar school breng, vraag ik haar altijd wat ze vandaag gaat doen. Het antwoord luidt steevast: tekenen. Ook thuis laat ze geen kans onbenut om haar etui te voorschijn te halen. A4′tjes, open gescheurde enveloppen, stukjes onbedrukte krant, Anniek kan haar creativiteit overal op kwijt. Toen er eindelijk een plaats vrij kwam bij de tekenclub op de buitenschoolse opvang, was ik er dan ook van overtuigd dat Anniek een gat in de lucht zou springen. Het tegendeel bleek het geval.
"Ik wil niet naar de tekenclub", zei ze heel beslist. Opmerkelijk. Hoorde ik Louis van Gaal zeggen dat hij geen bondscoach hoefde te worden? Jan Marijnissen dat hij niet in het kabinet wilde? Katja Schuurmans dat ze geen wijn hoefde?
"Maar je tekent altijd, waarom wil je niet bij de tekenclub?"
"Omdat ik dan moet tekenen wat de juf zegt. Dat wil ik niet. Ik wil zelf bedenken wat ik maak."
Anniek is 6. Bewust zegt ze "Nee" tegen copieergedrag. Is dit mijn dochter?
Zelf heb ik tot mijn 20e braaf instructies gevolgd, voorbeelden nagetekend en opdrachten uitgevoerd. (Al zat ik vanaf mijn 18e ook veel in de kroeg. Maar ach, daar copieerde ik ook mensen. Alcoholisten.)
Niemand weet precies hoe de toekomst er uitziet, maar we kunnen wel vaststellen dat veranderingen elkaar in de 21e eeuw sneller opvolgen dan ooit. Het wordt de eeuw van de kenniseconomie, waarin innovatieve, onafhankelijke denkers de grootste stem krijgen. Na de verbazing over Anniek’s weigering, overheerst nu vooral tevredenheid. Mijn dochter is een kind van de 21e eeuw.
Hahaha, geniaal!