Hoe voetbal me leerde schrijven

Gisteren, 7 maart,  was het mijn verjaardag. In de scheurkalender van Hard Gras werd oud-voetballer Jan van Halst geciteerd over het doorzettingsvermogen van het succesvolle FC Twente in 1997.
“We speelden uit bij Heerenveen. In de eerste helft scheurde onze spits Johnny Bosman zijn balzak door een nop van de tegenstander. In de rust heeft hij die laten hechten en speelde daarna gewoon door. In de tweede helft scoorde hij nog ook.”

Tot en met de vierde klas lagere school was ik bepaald geen hoogvlieger. Ik blonk nergens in uit. Ik had bovendien een broertje dood aan rekenen. Eigenlijk leefde ik pas op als de schoolbel ging en we konden voetballen op het veldje naast de school. Als ik thuis was, las ik alles wat los en vast zat over voetbal, met name over Ajax.

Eerlijk gezegd was ik op het voetbalveld ook geen hoogvlieger (ik leerde vooral omgaan met teleurstellingen), maar ik zette me wel altijd voor meer dan 100% in. Ook was ik gedisciplineerd: zelfs als het dertig graden was, of wanneer het buiten hoosde, trapte ik een balletje. Om kort te gaan: ik was de Duitser van ons trapveldje. Hard werken, doorzetten, discipline.

In de vijfde klas veranderden mijn schoolprestaties volkomen.  Ik kreeg les van Meneer van Honk, een wat ouderwetse leraar die veel waarde hechtte aan het vertellen van prachige geschiedenisverhalen, en aan rekenen- en taal. Maar ook kon hij iets anders heel goed: hij wist zijn leerlingen te bereiken op hun eigen niveau, zelfs als ze op 10-jarige leeftijd al langer waren dan hij…

Hij praatte vaak met mij over voetbal als ik moest nablijven, wat nogal eens voorkwam. Daardoor kon hij bij mij al snel niet meer stuk. Ook wist hij mijn vertrouwen te winnen met oprechte aandacht voor mijn leerprestaties, en via kleine succeservaringen (0 fout op een dictee, bijvoorbeeld), wist hij te bereiken dat ik de eigenschappen die ik op het voetbalveld had ontwikkeld, hard werken, doorzetten, discipline, ging toepassen bij het leren van rekenen en taal. Mijn reken- en met name taalprestaties schoten omhoog.

De Frissewind uit de vierde was eigenlijk niet meer te vergelijken met die uit de zesde. Van Mavo-advies vloog ik ineens naar Gymnasium-potentie. Saillant detail: recentelijk werd een zelfs een verhaal van mij geselecteerd voor de “141 Beste Sportverhalen sinds 1945“.

Allemaal dankzij meneer van Honk en het voetbalveld.

Vijfentwintig jaar later heeft de onderwijsinspectie ontdekt dat scholen bepalend zijn voor de taalprestaties van leerlingen. Want op goede scholen is “het didactisch handelen van leraren beter, wordt de tijd voor taal- en rekenonderwijs nuttiger besteed en analyseert de school de opbrengsten, zoals de eindtoets basisonderwijs (Cito-toets) of de toetsen uit het leerlingvolgsysteem, regelmatig. De school en de leraar maken het verschil.”

Ik geloof zeker dat school en leraar het verschil maken, maar vergeet de invloed van voetbal of een andere sport niet. Nergens anders leer je beter spelenderwijs doorzetten, omgaan met teleurstellingen, discipline en jezelf helemaal geven. Onmisbare eigenschappen voor leerlingen met een gemiddelde aanleg om boven zichzelf uit te stijgen.

Ik wens alle leerlingen van nu dan ook een Meneer van Honk en een sportveldje naast de school toe.

Deze entry werd gepost op Saturday, 8 March 08 om 20:12 uur in de rubriek Hetkanwel.net. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.