Buiten-prediker

Je kent ze wel, mensen die ergens op een hoekje gaan staan om over God te evangeliseren. Bijna iedere stad heeft ze. Zo had (heb?) je in Eindhoven-centrum, bij de V&D, al jaren een prachtig figuur die luidroepend zijn rijmende one-liners herhaalt (”God is niet dood, hij geeft ons het dagelijks brood”). Ik was altijd in dubio als ik hem zag. Aan de ene kant moest ik besmuikt lachen, aan de andere kant vond ik hem wel dapper. Een soort Don Quichote met een boodschap.

In London heb je er ook al jaren een: de Oxford street preacher. Ook zo’n man die je toch heel even in je pas doet vertragen. Die even wat andere gedachten bij je weet los te peuteren terwijl hij zijn wijsheden over je uitroept (hij had eerst een megafoon, maar dat mag niet meer).

En nu is er een nieuwe bij gekomen. Vlak voor de metro bij mij hier in de buurt. Vorige week verscheen ze voor het eerst. Zwarte dame, ergens in de vijftig, uitbundig uitgedost en flesje water in de hand. Waar komt ze vandaan? Waarom doet ze dit? Vooralsnog loopt iedereen haar straal voorbij en doet alsof ze haar niet horen.
“My children”, roept ze, “time is short”.
Ik kijk op mijn horloge.
Ik ben laat voor mijn werk.

Deze entry werd gepost op Friday, 9 May 08 om 15:32 uur in de rubriek Bijzonder. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.