Was ik maar een StoereVrouw

In groene uniformen, met knalroze baretten en laarzen, marcheren ze door de stad. Niet een, niet twee, maar een heel leger StoereVrouwen. Hun missie? Verbeter de wereld: ga winkelen. Marlies blogde er al eerder over. Vandaag ‘vochten’ ze voor duurzame wijnen in de winkelcentra van veel grote steden in Nederland.

Ze zijn de nieuwe schrik van het winkelpersoneel. “Hoeveel gewasbeschermingsmiddelen worden gebruikt voor deze wijn?” “Is deze wijn gemaakt onder eerlijke omstandigheden?” Slik. De verkoopster trilt. “Het is niet eerlijk”, denkt ze, “alleen VMBO was prima voor deze baan hadden ze gezegd bij haar sollicitatie.”

Mannen in uniform zijn woest aantrekkelijk voor vrouwen. Op mijn beurt vind ik StoereVrouwen heel opwindend. Ze zijn intelligent, grappig, eigenzinnig, en een tikkie irritant. Op mijn lijst ‘leuke dingen doen’ staat ‘winkelen’ bijna helemaal onderaan, net boven dineren met Jan Peter Balkenende, maar met een StoereVouw zou ik graag een keertje shoppen. En dan mag JP ook mee!

Mijn bewondering gaat zo ver, dat ik zelf ook wel een StoereVrouw zou willen zijn. Laatst heb ik een bescheiden poging gewaagd. Zonder uniform en baret weliswaar, maar met dezelfde intentie: ik wilde mijn geld de goede kant op laten rollen. In het tuincentrum vroeg ik de verkoopster: “Zijn deze bergenia’s biologisch geteeld?”

Stilte.

“Ik bedoel, weet u of er veel bestrijdingsmiddelen worden gebruikt?”

Nu volgde een dodelijke blik. Ik miste de roze baret en het groene uniform. De verkoopster zuchtte heel diep en zei toen:

“Meneer, ik heb geen idee. Daarvoor moet u bij de veiling zijn, niet bij ons.”

Daarna werd de meneer achter mij geholpen. Ik bestond niet meer. Wat onhandig liep ik weg met het plantje in mijn handen.

StoereVrouw, alleen jij kan me helpen. StoereVrouw, winkel met me.

Deze entry werd gepost op Saturday, 17 May 08 om 21:48 uur in de rubriek Hetkanwel.net. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.