hetkanWel.net

De aardbeving in China is volgens Sharon Stone gewoon een logisch gevolg van China’s behandeling van Tibet.
Als ’ster’ zoek je natuurlijk aandacht - kan niet schelen hoe. En hoera voor de vrijheid van meningsuiting. Maar toch… als ik dit lees verschijnt er in mijn geestesoog een beeld van Sharon onder achthonderd kilo ingestort beton.
Die aardbeving is een afschuwelijke, vreselijke ramp. En de media doet goed haar best om dat in woord en beeld objectief weer geven. Helaas is de media niet zo objectief wanneer het gaat om Tibet - de in Nederland woonachtige schrijfster Lulu Wang heeft daar een prachtige open brief over geschreven (aanrader).
Laat ik deze gelegenheid aangrijpen om te vertellen wat ik zelf te weten ben gekomen over de relatie China - Tibet.

Allereerst: China geen probleem heeft met het boeddhisme maar wel met de Dalai Lama. Tibet is territoriale kwestie, geen boeddhistische. Het boeddhisme vormt een wezenlijk onderdeel van de Chinese geschiedenis en cultuur tot op de dag van vandaag. Zo liet keizer Taizu (reg. 960-976) van de Song-dynastie als eerste een volledige Chinees-talige versie van de tripitaka drukken. In het huidige China zijn enkele van de prachtigste boeddhistische kloosters ter wereld te vinden en zijn er heilige boeddhistische bergen die tot op de dag van vandaag worden vereerd (ik heb er een paar bezocht).

China valt monniken niet lastig zolang zij geen politieke aspiraties koesteren die tegen de partij in gaan, en zolang zij geen steun (al dan niet financieel) uit het buitenland ontvangen. Krijgen religieuzen (van welke aard dan ook) wél politieke aspiraties of (financiele) steun uit het buitenland, dan brengt dat de eenheid in gevaar of is het buitenlandse inmenging. Pas dan krijgen monniken problemen. Zolang ze de politieke machthebbers geen strobreed in de weg leggen kunnen zij rustig hun gang gaan.

Blijft het feit dat china met grof geweld aan de gang is geweest in Tibet. De Dalai Lama en 100.000 anderen hwebben niet voor niets de zeer barre voettocht over de Himalaya gemaakt, waarbij velen zijn omgekomen. Dit deden ze omdat ze in de onderdukking geen heil zagen.

De relschoppers van de afgelopen maanden hebben geen onafhankelijkheid geëist, maar meer autonomie. Een roep om meer macht is echter bedreigend voor de eenheid in China, vindt de Chinese overheid. Bovendien: wie bepaalt wat Tibet is? De huidige provinciegrenzen zijn arbitrair en vallen niet samen met ‘het gebied van de Tibetanen doorheen de geschiedenis’. Ook is Tibet als land nooit internationaal erkend, zodat ‘de Tibetaanse staat’ (juridisch) niet bestaat.

Mijn persoonlijke visie: het gaat volgens mij niet zeer om meer autonomie. Het gaat meer om de Tibetaanse cultuur. De import van grote aantallen Chinezen heeft de Tibetaanse cultuur in het nauw gebracht. De Dalai Lama pleit niet voor Free tibet, maar voor Save Tibet. Red onze cultuur. En dat punt snap ik goed. Ik ben zelf in Tibet geweest. Het Tibetaanse heeft een eigen, prachtige, unieke cultuur. Maar het volk verwesterd en verchineest snel; natuurlijk door de media (zoals tv en internet) maar ook en met name door de grote vloed van toeristen en Chinezen die steeds gemakkelijker toegang krijgen. Ik ben zelf ook tegelijkertijd getuige en dader: ik reed met een trein vol toeristen heel eenvouding naar Lhasa…
Sommige mensen beschuldigen de Chinese overheid ervan om steeds meer Chinezen Tibet in te sturen. Waar of niet, daar gaat het niet meer om. Tibet wordt langzamerhand opgeslokt, opgenomen in de vaart der volkeren zoals dat heet. In sommige opzichten betekent dat vooruitgang voor ze, en in andere opzichten verlies.
De vraag is: hoe minimaliseer je het verlies?