hetkanWel.net

Op een reünie komen alleen geslaagde mensen. De reünie van mijn oude werk bleek in dat opzicht niet anders. Geslaagde starters, freelancers en corporate carrièremakers sloegen elkaar uitbundig op de schouders en stonden te popelen om hun succesverhaal te kunnen vertellen. Toch was dit ook een bijzondere reünie, want hij bracht even iets terug van het Nederland van voor elf september 2001.

In dat Nederland werkte ik voor een nieuw mediabedrijf waar werkelijk alles kon, behalve winst maken.

Pim Fortuyn was nog gewoon een kale man die zijn grappige, maar volstrekt irrelevante mening mocht verkondigen in het zichtbaar te goedkoop geproduceerde programma van Harry Mens. Mannen met een baard waren nog gewoon mannen met een baard. Tekenaars konden dus ook gewoon grapjes maken over mannen met een baard (al vonden we grappen over vrouwen met een baard leuker). Bij de internet-bedrijven waar ik werkte, vroeg niemand naar ‘rendement’. En een feest was pas een feest als de politie was geweest (en een beetje belachelijk gemaakt).

Hoe anders is dit alles nu. Politie-agenten proberen verwoed hun gezag te handhaven door steeds sneller op te treden. Een goede grap over een man met met een baard kan je dood zijn, of een reden voor de politie je met 10 man uit je huis te halen. En Pim Fortuyn is een geest die over Den Haag waart. Eigenlijk is alleen het programma van Harry Mens nog steeds zichtbaar te goedkoop geproduceerd.

Maar gisteren was ik weer even terug in 2000. De sfeer van onbekommerd geld uitgeven zat er al snel in nadat een groot deel van de kwis-vragen gingen over het enorme verlies dat we schaamteloos gemaakt hadden. Met de nodige trots werd de grootste flop weer in herinnering geroepen, een evenement waaraan Endemol goud geld had verdiend, en dat ons miljoenen had gekost. De bubbel was terug, en niet alleen in de champagne bij de entree.

Tussen een glas wijn en een succesverhaal van een geslaagde starter door, kwam blogger Sjoerd in extase het hoogtepunt van de avond melden: “De politie is er! De politie is er!” Hij glunderde.

Ik liep meteen naar het raam. Drie agenten op een motor gebaarden naar me dat we minder herrie moesten maken. Ik gebaarde terug dat ik ze niet kon verstaan door het lawaai. De agent kon er wel om lachen.

De muziek, die tot dan toe keihard had gestaan, ging direct daarna uit. De agent stapte tevreden weer op zijn motor. Onze deejay pakte de microfoon en brulde: “Een feest is pas een feest als de politie is geweest!” Vervolgens draaide hij de muziek weer voluit.

De politieman keek verbauwereerd omhoog. Een goedlachse, blonde ex-collega keek steels uit het raam, zwaaide naar hem en sloot toen alle ramen. De agent stapte opnieuw tevreden op zijn motor en reed weg met zijn collega’s.

Wij feestten verder. Het sluiten van de ramen was voldoende geweest om de situatie op te lossen. Nederland was weer even ontspannen als in 2000.

In Engeland was je hiervoor gearresteerd, verzekerde blogger Sjoerd me. “Klopt, in het Nederland van normen en waarden normaal gesproken ook”, zeg ik. Maar dit was niet het Nederland van normen en waarden, maar van mannen met baarden zijn gewoon mannen met baarden.