Vriendschap in Amerika: een mission impossible?

“Echte vrienden maak ik hier niet, daar baal ik van” verzuchte een vriend van mij die ik gisteren aan de telefoon had. Hij woont al 2 jaar in New york: leuk appartement, uitdagende baan, lieve vrouw… maar geen ‘echte’ vrienden dus. Volgens hem lag het aan de cultuur…

Volgens mijn vriend moet je met het oog op de ‘aansprakelijkheidscultuur’ van de Amerikanen goed opletten hoe je met collega’s omgaat. Er moet onderling meer afstand gehouden worden dan in Nederland. Maar wat ook frappant is: Amerikanen - omdat ze zoveel uren werken - raken juist met hun collega’s bevriend en zoeken elkaar buiten werktijd op (iets wat ik ook merk op mijn werk). Netwerken heel belangrijk is in de VS en je vriendenkring is je belangrijkste netwerk. Als je een nieuwe baan zoekt, vind je die meestal via via omdat voor tachtig procent van de banen niet geadverteerd wordt. Je moet daarom zelfs aan je vrienden je van je beste kant laten zien, en je zwakheden niet tonen.
Dat herken ook heel erg in China, waar Guanxi (verbindingen) en Mianzi (gezicht) hele belangrijke culturele concepten zijn. Ook daar is echt sprake van ‘keeping up appearances’. In Nederland speelt dat niet zo: doe maar normaal.

Volgens die vriend van mij delven loyaliteit en ethiek regelmatig het onderspit in het Amerikaanse netwerk. Daarom moet je zelfs binnen je vriendenkring een zekere afstand bewaren. Het “Just look after number one” is daar een gevleugelde uitspraak, eentje die ons juist was wat egoistisch in de oren klinkt. Wellicht heeft dit te maken met de ’survival of the fittest’ mentaliteit die Amerikanen van jongsaf aan wordt bijgebracht.

Ik vertelde hem over mijn ervaringen in London. Voor de directe en eerlijke Nederlander kan het wonen en werken in de UK soms wennen zijn. Dat herkende hij helemaal. Ook in de States had hij geleerd subtieler te zijn: “Als het een Nederlander niet lukt op iets op tijd af te krijgen, zegt hij dat gewoon. De Amerikanen denken dan dat wij geen idee hebben wat goede dienstverlening is of dat wij geen teamspeler zijn.”
Ik ben zelf ook opgevoed met het idee dat ik ‘eerlijk’ moet zijn, geen doekjes omheen winden, zorgen dat iedereen weet waar hij aan toe is. Maar ondertussen heb ik wel geleerd dat wat ik zei ronduit bot kon overkomen. En dat is soms (eh, vaak) niet echt nodig.

Iets genuanceerd brengen staat in de States dus hoger op het prioriteitenlijstje dan bij ons. Maar daar staat tegenover dat oprechtheid daar minder belangrijk lijkt te worden gevonden. Al met al een lastige basis voor een ‘echte’ vriendschap tussen een Nederlander en een Amerikaan…

Deze entry werd gepost op Wednesday, 4 June 08 om 18:49 uur in de rubriek Hetkanwel.net. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.