Rollebollen in de wei, deel 2

Vorig jaar schreef ik over het geweldige cadeau dat ik van vriendin Danitsja kreeg: Koe knuffelen. Vandaag was de dag dat het eindelijk ging gebeuren. Licht zenuwachtig was ik wel, ik ben al bang om vieze handen te krijgen, dus lijf aan lijf liggen met een koe gaat ver voorbij mijn persoonlijke grenzen.

Om kwart voor één werden we in Voorst verwacht. Daar op de boerderij kregen wij een uitgebreide uitleg over de boerderij (ruim 60 hectare grond en 80 melkkoeien) en het programma. We kregen eerst een rondleiding, waar we kennis maakten met een stier van 1400 (!!) kilo. We mochten knuffelen met kalfjes, waar ik maar even voor heb bedankt. Die enorme, slijmerige tongen waren net iets teveel van het goede voor mij.

Om extra te ontspannen, kregen we een verfkwast en een schildersezel in onze handen gedrukt. We mochten verven wat we wilden: eigen creativiteit was een must. De gedachte achter de schildersessie is: “innovatie (vernieuwing) ontstaat vanuit creativiteit en innovatie is van levensbelang bij het oplossen van complexe problemen.” Na het schilderen werden de schilderijen dan ook beoordeeld en kreeg je handvatten over je karakter. Kaders in je schilderij, veel kleuren of juist veel wit zijn allemaal zaken waaruit je één en ander kunt afleiden.

Maar na het schilderen kwam dan eindelijk het moment van het koe knuffelen. Iedereen vloog op de koeien af, om na een korte kennismaking even lekker tegen het dier aan te liggen. Ik was niet zo snel. Ik moest het even van een afstandje bekijken. Uiteindelijk waagde ik ook maar een poging. Op mijn knietjes kroop ik naar de koe, keek haar diep in de ogen en sprak de legendarische woorden: “Oei, jij bent groot!” Ze mocht even aan mijn hand snuffelen en toen gaf ze mij toestemming om tegen haar aan te gaan liggen. Het is van belang dat je de koeien met respect behandeld en je moet ze ook met respect benaderen. Zeg nou zelf, als jij een koe zou zijn, dan zou je toch ook niet zomaar allemaal wildvreemden in je persoonlijke ruimte willen? Toen ik eenmaal tegen de koe aanlag, moest ik van de begeleider mijn ogen sluiten en diep ademhalen.

Terug naar de natuur in zijn puurste vorm: daar lag ik, temidden van de koeienvlaaien, tegen zevenhonderd kilo en 39 graden en een koeienhoofd op mijn schoot.

Deze entry werd gepost op Saturday, 28 June 08 om 18:49 uur in de rubriek Hetkanwel.net. Je kan een reactie achterlaten, of backtracken vanaf je eigen site.