hetkanWel.net

Wat een fijne, stevige, lange wandeling al niet met je kan doen. Vaak als ik er een maak, kom ik erachter en meestal ben ik het de volgende dag alweer vergeten. Stap, stap, stap, kijk, stop, geniet en denk na. Heerlijk. En verhelderend.

Ik was gister moe. Niet gewoon moe, omdat ik te weinig geslapen had. Nee, meer het soort moe, dat je echt niet meer weet of je nog wel wil slapen. Dan is het bij mij echt erg. Maar… it wouldn’t be me als ik dat niet heel snel oplos.

Ik ben dus gaan wandelen. En tijdens die wandeling ben ik alleen maar naar mooie dingen gaan kijken. ’s Avonds door Utrecht en ondanks dat het best donker is en iedereen binnen zit, is het toch mooi. Er kwamen sterretjes, er zaten mensen knus achter de ramen met een kop warme koffie. Een paar jongens in een bootje roeiden alsof hun leven ervan af hing. En de leider riep: ‘Pijn is fijn, jongens’. Jaja, maar inderdaad, misschien is het wel zo.

En toen kwam ineens wat ik echt mooi vind: twee ‘oude’ mensen liepen over straat. De een en de ander. Alleen de een was in een rolstoel en genoot van het buiten zijn. En de ander duwde. En die genoot zichtbaar van het feit dat de ander genoot van buiten zijn. Als je dat kan, dat is toch mooi?