hetkanWel.net

Wel eens gehoord van de term ‘Hemelzeiker’? Google niet. De ontdekking van dit woord was een van de hoogtepunten bij het lezen van het nieuwe tijdschrift Hemel. Ik had er nog nooit van gehoord en Google dus ook niet.

Het woord stond in de inleiding van de nieuwe glossy Hemel: “De hemel is voor mij een toekomstvisioen, maar ook: hemelse blikken, in de zevende hemel zijn en het genieten van een hemelzeiker in de zon op m’n Amsterdamse balkonnetje.” Ik leidde hieruit af dat het woord “biertje” betekent, en leerde via een simpele zoekactie dat Google dit niet kon bevestigen.

Hemel ligt sinds vorige week in de winkel en wil een glossy zijn die verder kijkt. Doel van de redactie is om het publiek al bladerend te laten genieten, te inspireren en en passant een luchthartige kennismaking met de bijbel te geven.

In mijn geval lukte dit bij vlagen, vooral bij de column van Nico ter Linden: Fantaseren over de hemel. Zijn Witz over de hemel had ik nog nooit gehoord en zette me aan het denken. 
“Er zaten twee joodse mannen op een terrasje, zij dronken een glas wijn. “Zo stel ik mij nu de hemel voor,” zei de een, ”dat wij daar op een terrasje zitten en dat wij dan ook van die heerlijke wijn drinken, en dat wij dan niet hoeven te betalen.”
”Ik stel mij de hemel ook als een terrasje voor,” zei de ander. “Daar voeren wij dan samen een goed gesprek onder het genot van een mooie wijn, en dan zeg ik tegen jou: ‘He, daar heb je Adolf Hitler ook’, en dan zetten wij ons gesprek voort.’

Deze grap verbeeldt de hemel zoals ik hem zelf ook wel eens van me af droom: een plek waar ik van mijn wrok, verdriet en verbittering zal zijn bevrijd, een plek waar ik ben verlost van alles wat mij in de weg staat om een vrij mens te zijn. En wat zou het mooi zijn als het me lukt om deze hemel op aarde te bereiken. Zou magazine Hemel hierbij helpen?

Nee, jammer genoeg niet. Hoewel Hemel beweert verder te kijken, kwam ik helaas weinig meer van dergelijke inzichten tegen. Over het geheel genomen blijft het blad vrij oppervlakkig, en staan de gebruikelijke glossy onderwerpen centraal: mode, reizen, muziek, liefde en passie.

De interviews vond ik zelfs teleurstellend. Juist hier had ik meer diepgang van Hemel verwacht, maar ik werd afgescheept met het ‘schokkende’ inzicht dat Linda Wagemakers geen heilig boontje was. Hemeltjelief!

Eigenlijk kun je zeggen dat het met Hemel net zo is als met gospelmuziek: zoals gospels nooit echte rock & roll worden, maar er wel tegenaan hangen, zo wordt Hemel nooit echt een tijdschrift met een verrassende diepgang. Net als bij gospels blijft het beslissende rauwe randje achterwege.

Dat neemt niet weg dat er genoeg aardige zaken in Hemel staan. Bijvoorbeeld het recept voor een Tagliatelle lolly, een poging van top-kok Pierre Wind om de bami schijf van onze tijd te introduceren.

Afsluitend, even de belangrijkste kerninzichten van de nieuwe glossy Hemel op een rij: in de hemel eet je tagliatelle lolly’s, drink je hemelzeikers en zeg je: ‘He, daar heb je Adolf Hitler ook’, en ga je verder met je goede gesprek.