Afgelopen maandag (15 december) was de eerste landelijke Naturalisatiedag, officieel ‘Koninkrijksdag’ genoemd. Op deze dag worden er bijeenkomsten georganiseerd om inwoners, die dat jaar de Nederlandse nationaliteit hebben gekregen, op speciale wijze welkom te heten. Zo ook in London. Ik was erbij op uitnodiging van de Nederlandse ambassade.
Het zou stipt om 3 uur beginnen, ik moest zorgen dat ik op tijd was. Dus ik was er om kwart voor drie. Bij binnekomst stonden er wat tafels met daarop thee en stroopwafels. Verderop stonden er stoelen netjes op een rijtje. De stoelen keken uit op een altaar, waarachter een foto hing van de koningin. Er waren een stuk of 10 mensen (met familie) vanover de hele wereld die nu Nederlander zouden worden, iedereen stralend van enthousiasme. De groep was wat kleiner dan ik had gedacht, maar dat werd uitgelegd door de ambassadeur: soortgelijke sessies werden tot nu toe meerdere malen per jaar georganiseerd om het intiem te houden. Vandaag was het de eerste keer dat de ceremonie op Naturalisatie dag plaatsvond. Maar de ambassadeur voorzag dat het aantal sessies zou worden teruggebracht tot misschien wel 1 keer per jaar… namelijk op naturalisatiedag.
Toen werden de 10 mensen gevraagd voorin te gaan zitten, de ceremonie zou beginnen. De ambassadeur nam plaats achter het altaar en gaf een korte speech over rechten en plichten, en wat voor ‘leuk en aardig’ land Nederland is. Vervolgens deelde hij enveloppen uit met daarin het officiel papier dat ze nu Nederlander waren geworden. Het was een nuchter ‘welkom’, geen plechtige ceremonie. Er klonk geen volsklied, er werden geen beloftes afgelegd, geen bloemen, geen applaus.
Een groepsfoto en nog een stroopwafel later stonden we weer buiten.
Het regende.
Ik probeerde de zon achter de wolken te zien, maar kon hem niet goed vinden – net zoals mijn gevoel voor ‘trots op Nederland’.
Loading ...
