hetkanWel.nl

Gastblog van Liesbeth Gresnigt. Liesbeth (29) zit tien dagen in Uruzgan met haar band ‘The Embers’ om daar muziek te maken voor de troepen. Ze doet verslag voor hetkanWel.net.

We worden enorm goed verzorgd hier op het kamp. Prima bedden, goed eten, beetje achtergrondruis van het vliegveld, maar daar wen je aan. De briefing over eventueel alarm is even slikken, maar we hebben tot dusver nog niets aan de hand gehad. Intrigerend is dat je, als je met militairen praat, veel nuchterheid tegenkomt. ‘Tja, als je naam op een raket staat’, zo zei iemand,’ dan ontkom je er toch niet aan’. En verder vertellen ze dat je ook aan alarmen gewoon went. De mens is net een kameleon, past zich aan aan zijn omgeving, blijkbaar onder alle omstandigheden. Voor ons is het nieuw, maar als we hier een maand zouden zijn, dan kijken we misschien ook niet meer op van een kogeltje hier of daar. Hoewel ik vrees dat ik zo’n held niet zal zijn. Misschien ook wel de reden dat ik hier ben om te zingen, niet om te vechten. De dreiging lijkt zeker reëel te zijn en dus zou je kunnen zeggen dat de aanwezigheid van de bases hier enig fundament heeft. Maar er zijn zoveel factoren die daarbij een rol spelen, dat ik daarover geen uitspraken zou durven doen.

De aanwezigheid van deze basis zorgt in elk geval wel voor werkgelegenheid voor de locale bevolking, want er zijn hier Afghanen die opgeleid worden tot politie-agent, maar ook Afghanen die hier dingen verkopen en logistieke functies hebben. Het kamp in Kandahar is een stad zoals elke andere stad, met winkels, restaurants (zelfs een Pizzahut en een Burger King), politie, café’s enzovoort. Interessant is dat de Amerikanen dit grondgebied eerst hebben moeten veroveren en vervolgens deze basis, met inmiddels een omtrek van 18 kilometer, hebben gesticht. Dit alles is blijkbaar pas een jaar of drie geleden. Ongelofelijk om te zien hoe snel alle mogelijke benodigdheden ter plaatse zijn, hoe zaken snel zijn opgebouwd en hoe het leven hier zijn gang neemt. Je ziet ook militairen in spaarzame vrije uurtjes zonnen en tafeltennissen. En natuurlijk wordt er zo nu en dan een feestje gegeven. Waarvoor wij hier zijn.

Onze komst wordt heel enthousiast ontvangen. Iedereen is al bezig met de voorbereidingen voor het feest morgenavond, dat wordt gehouden in de Dutch Corner. We nodigen iedereen die we tegenkomen ook nog persoonlijk uit, de stemming zit er al helemaal in. Vandaag hebben wij een rustdag, broodnodig, want het reizen, de indrukken en de geluiden ’s nachts, zorgen wel voor wat minder slaap. En we willen na deze reis natuurlijk absoluut de hele tent op zijn kop zetten. We gaan voor minstens zestig graden in de tent, vol dampende en feestende militairen met een alcoholvrij biertje in de hand….