“Waarom vertel ik dit aan jou? Ik ken je helemaal niet.” De woorden bleven even hangen in het kleine kamertje achter het podium. “Dat weet ik niet. Jij vertelt het aan mij.”
Robert de Vries, hoogleraar “Duurzaamheid en financiële instellingen”, keek vertwijfeld om zich heen. Gisteren liep hij een kamertje binnen op de rosse buurt en vandaag luchtte hij zijn hart bij een volslagen vreemde man, met wie hij alleen deelde dat ze vanmiddag beiden sprekers waren op het symposium “Duurzaamheid: een kwestie van kiezen”.
Joop Boer, de man die slechts twee vuilniszakken per jaar vulde keek hem aan. Rustig, zonder verwachting, zonder verwijt.
“Je verhaal over afrekenen met overtollig afval inspireerde me”, sprak Robert de Vries bijna verontschuldigend. “Ik dacht: iemand die zo weinig troep in zijn leven overhoudt weet vast ook wel raad met die rotzooi van mij.”
“Leven produceert ervaringen. Het is aan jou of je die troep noemt. Waarom schrijf je geen brief aan je vrouw? Je hebt al een pen.”
Direct hierna trok Joop Boer zijn stropdas recht en snelde naar het podium. Het was tijd voor zijn lezing.
Met een vriendelijk knik groette hij Robert en trok de deur achter zicht dicht.
Zoals gebruikelijk hing het publiek aan zijn lippen. De mensen in de zaal, voornamelijk Libelle-lezeressen, begrepen niet hoe iemand slechts twee vuilniszakken per jaar kon vullen. Met bravour, en gepaste trots, legde hij uit dat hem dit geen moeite kostte.
“Ik koop in principe geen artikelen die in plastic of metaal verpakt zijn. Glas recycle ik en papieren zakken hergebruik ik. Ik doe mijn boodschappen op de markt en zorg dat ik altijd een tas en wat zakken bij me heb zodat ik, als ik onverwachts iets wil kopen, nooit een verpakking hoef te accepteren.”
Terwijl het applaus naklonk, liep Joop Boer terug naar het kamertje achter het podium. De ruimte was leeg. Op de tafel lag een klein briefje met een pen. “Bedankt voor ons gesprek. Ik heb de brief geschreven. Nu wil ik de pen nooit meer zien. Wilde hem weggooien, maar ik bedacht me dat jij dat vast niet goed zou vinden. Hij schrijft lekker. Je mag hem houden. Hopelijk zien we elkaar weer, Robert.”
Vrijdag deel V: hoe de pen in handen kwam van de man die vaker Ja ging zeggen.
Lees ook:
- Een pen met een bijzonder verhaal
- Een pen met een bijzonder verhaal II
- Een pen met een bijzonder verhaal III
Loading ...
This website uses IntenseDebate comments, but they are not currently loaded because either your browser doesn't support JavaScript, or they didn't load fast enough.