Ik was een jaar of 13 toen we op school de “bloemetjes en bijtjes” les kregen bij het vak Maatschappelijke vorming. We hadden al wilde geruchten gehoord over levensgrote dildo’s waar we condooms over heen moesten rollen ten overstaan van de hele klas.
Het was echter nog gênanter, niet wij maar de über onaantrekkelijke gymlerares, bijnaam de trol, trok het rubbertje over een houten stok. Alsof ze een onwillige kleuter een trui aan probeerde te doen. Met een ferme ruk schoof ze het geval erom. De jongen naast greep zich acuut aan de tafel vast, en een ander liet zijn handen onder de tafel zakken om zijn zaakje te beschermen tegen zoveel geweld.
Na deze demonstratie gingen we over tot nog gênantere zaken: de film Kids. Destijds deed deze al flink wat stof opwaaien buiten de schoollokalen, laat staan als je hem met al je hormoonbonken van klasgenootjes moest gaan kijken. Waarbij de lerares de film voorzag van commentaar wat ons het schaamrood op de kaken deed stijgen “zien jullie hoe ze haar nagels gebruikt bij het openscheuren van het anticonceptiemiddel?”, “let goed op hoe ferm ze de stam van de penis vasthoudt”. De zin om ooit nog je kleren uit te trekken voor een flink potje rollebollen zou je spontaan vergaan. En ik verdenk mijn lerares er dan ook van dat dat precies haar bedoeling was.
Nu jaren later weet ik het bijna zeker: zij moet het brein zijn achter de Fashion Against Aids campagne van de H&M. Ik bedoel, kleren aantrekken tegen Aids?
