Zaterdagavond bij de barbecue raakte ik tussen de walmende speklappen aan de praat over “al die moslims” in Nederland “die maar kinderen produceren” en ondertussen “uitkering lopen te trekken”. Toen Blonde Dolly ook ter sprake kwam, vaarde een Obama mentaliteit in mij. Met mijn halfverkoolde worst er nog aan geprikt, stak ik met een theatraal gebaar mijn vork in de lucht en zei luider dan ik van plan was:
“Ik geloof dat Nederland een land van mogelijkheden is. Niet je afkomst, niet je geloof, niet de buurt waar je woont bepaalt of je succes hebt. Nee, als je hard werkt, als je je inzet voor dit mooie land, dan zul je succes hebben! En iemand die stempeltjes drukt op mensen — jij bent moslim, jij hoort er niet bij; jij bent Marokkaan, jij zult nooit slagen — daar zeg ik tegen: jij gelooft niet in Nederland.”
Verbaasde hoofden staarden me aan vanachter de barbeque in diepe stilte aan. Gelukkig begonnen de speklappen nu spontaan te branden, en ging ik snel wat salade halen. Iemand stootte me aan en zei: “In dit land kunnen we wel wat meer Obamania gebruiken”










St. Maarten for President!
Hulde!!!
Wat voor barbecue was het? Het is toch erg dat dat soort meningen maar ongevraagd worden uitgescheiden alsof iedereen het er vanzelfsprekend mee eens is. Daarom, chapeau voor St. Maarten!