Waarom Madonna en Michael Jackson nooit vergeten worden

Los van het onfortuinlijke feit dat hij er niet meer is, heeft Michael’s eigen dood zijn carrière veel goed gedaan. Dode artiesten verkopen beter. En ja ook mijn vrienden stoffen hun oude CD’s van de King of Pop af en oefenen hun Moonwalk. Maar ik niet. Ik loop door de gang, zet opeens mijn handen in mijn zij, leun een beetje naar achter en roep koket “hey”. Want ik houd van Madonna. En dankzij Michael herinner ik me dat weer.

In mijn jeugd was je voor Madonna of voor Michael Jackson. En ik was overduidelijk pro-Madonna. “Thriller” van Michael kon ik wel waarderen, en ja, “Billy Jean” was ook ontroerend, maar niemand verwoordde het drama van mijn beginnende puberteit beter dan Madonna.

In groep 8 was ik zwaarverliefd op Astrid — evenals, geloof ik, 90% van de andere jongetjes in mijn klas. Deze reeds rondborstige verschijning veroorzaakte dat zelfs mijn moeder op een vertwijfeld moment vroeg: “Ik dacht dat je zo goed kon rekenen? Is er wat aan de hand?”. Ik draaide ondertussen in mijn halfverduisterde kamer mijn enige bandje met Madonna grijs. “I’m Crazy for You” was natuurlijk een van mijn favorieten. Bij “Papa don’t preach” moest ik vooral aan de strakke spijkerbroek van Madonna / Astrid denken.

Ergens in mijn jeugd ben ik mijn voorkeur voor Madonna kwijt geraakt. Haar liedjes interesseerden me niet meer zo. Tot kort geleden. Michael Jackson die weer uit de radio schalde deed mij denken aan mijn eigen idool. En nu draai ik Madonna weer, met het volume voluit. Het zal wel komen omdat ik 30+ ben; ik schaam me nergens meer voor.

Naar objectieve standaarden zijn de liedjes van popsterren misschien simpele liedjes. Maar muziek nestelt zich soms op een vreemde manier in je hart. Als ik later dement door de gangen van het bejaardentehuis schuifel, schrik dan niet als je opeens “oehoehoehoe” hoort en ik nog een paar danspasjes ten beste geef. Dat is mijn jeugd die laat zien dat ze nooit vergeten wordt.

Links

(Advertentie)