Een beetje onwennig zet ik de oordopjes van mijn iPod op en zoek hét plaatje uit dat mij aan het dansen gaat krijgen. Daar sta ik dan, maandagochtend 8 uur in pyjama op de gang van mijn appartement, op advies van collega M., wild te dansen op She so Lovely. En het werkt!
Waar ik eerst een beetje giechelend op en neer schuifel, sta ik al gauw headbangend, wild op en neer springend in mijn gang! Hier word ik echt happy van! Nahijgend van het dansen voel ik de energie echter alweer wegspoelen…vlug! Een nieuw liedje! Maar ik kan echt niet de hele dag in pyjama op mijn gang dansen…
Na 3 dagen positief denken voel ik mij als een wip. Ik sla van het ene uiterste naar het andere. Betrap ik mijzelf de ene dag op een flinke portie negatief denken tijdens het dragen van de boodschappen (“gvd, waarom heb ik zoveel gekocht? En waarom helpt geen mens mij met dragen, stelletje lamzakken!”), de andere dag sta ik s’morgenvroeg met een slaaptekort te zingen in de keuken. Positief denken maakt je, positief! Het lijkt of alleen al er op letten, dus nog niet eens het doen, al helpt om je basisstemming omhoog te krikken.
Maar eerlijk is eerlijk, het voelt wel een beetje gek om te denken dat ik mijn rijexamen op vrijdag de 13e in één keer ga halen, om te denken dat het dragen van die zware klote-boodschappen (oh sorry, liet mij even gaan) een hoger doel dienen, dat het feit dat ik dagelijks volgeplempt zit met afspraken ergens goed voor is. Het voelt een beetje naïef om altijd maar te denken dat alles goed komt.
Maar daar ligt ook een beetje mijn probleem, zoals mijn rijinstructeur prachtig kan zeggen “in het verkeer moet je niet denken, maar zeker weten”. En zo is het ook in het leven, dus ik stop met denken en ga zeker weten. En ik weet zeker dat positiever kan denken!
