Ik bouw op dit moment een zeer innige relatie op met de middstanders bij mij in de buurt. Mijn ongemakkelijke actie. De supermarktdrempel kom ik niet meer over en mijn boodschapjes komen dertig dagen lang van slager, groenteboer, eco-winkel, winkeltjes van Sinkel en wat nog maar meer niet onder ‘grootgrutter’ verstaan wordt.

Gelukkig ligt er een drempel in de AH. Je moet weten, die ligt echt 100 meter bij mij vandaan en dat maakt het extra moeilijk. Het is best wel plannen om alles voor zes uur in huis te hebben en ik ben niet goed in boodschappenlijstjes maken. Over een maandje wel denk ik, voleerd misschien zelfs wel.

De uitdagingen zijn het grootst voor groente. En dat is raar, want de groenteboer zit echt het dichtste bij, twee zelfs. De slager zit iets verder dan om de hoek, biologisch zelfs. Ik krijg er een stukje worst. Grappig, dat kreeg ik als klein kind ook, maar kennelijk werkt dat ook bij volwassenen zo als je uitgeput om vijf voor zes aan komt racen. Nu kom ik daar kwam ik wel vaker, dus naar de slager, dat is niet zo heel ongemakkelijk.

Maar dan de groenteboer… tja, daarvoor moet ik voor mijn gevoel echt mijn best doen. Gister stond ik daar weer. Ik schrok best een beetje van de prijs. Ik zou niet weten wat een krop sla kost bij Appie, maar bij de groenteboer vind ik het duur. Misschien niet omdat het veel kost, maar omdat ik bij beide groenteboeren niet gewoon een groene krop kon krijgen. Overal zat bruin aan. Laat maar, andere groente uitkiezen dan maar. Groente, ik eet het liefst groente en dat is denk ik maar goed ook, anders zou ik die uitdaging niet elke dag aangaan, denk ik.

Volgende week hoop ik wat meer gewend te zijn. En wat minder hebberig, maar daarover dan meer…

Deel met je vrienden:
  • Print
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • eKudos
  • Hyves
  • LinkedIn
  • NuJIJ