“Er is iets anders aan je” zegt mijn zusje. En zij is niet de eerste. Kennelijk verander ik niet alleen van binnen maar ook van buiten! Ik word de laatste tijd voortgedreven door een vrolijk humeur, een zonnetje boven mijn hoofd en een positieve gedachtegang. Het begint zijn vruchten af te werpen door continue maar te denken dat alles wel goed komt.
Die mega grootte afwas die ik in mijn eentje had gedaan, leidde ertoe dat mijn man extra lief deed tegen mij (“ooh zielig! Helemaal in je eentje dat gedaan!”) en zo zie je maar weer! Terwijl ik die ka-U-Tee borden vervloekte (30 dagen niet vloeken is hierbij gelijk opgegeven), sprak ik mijzelf streng toe! Foei, positief denken. Opgeruimd staat netjes!
Toch is en blijft het lastig. ‘s Morgens opstaan met een grote glimlach, halleluja alweer een maandag, is toch niet mijn ding. Zelfs de kat blijft wat langer in bed blijft liggen deze dagen… Volgend actiepuntje wordt dus: mondhoeken omhoog zodra de wekker gaat. Of draaf ik nu een beetje door?
