Vandaag las ik een bericht in de krant waar ik van schrok. Richelle Laurijssen, Heldin van de Anti-Vloek actie, is gisteren overleden. Ze was zestien jaar en voerde een oneerlijke oorlog tegen de kanker in haar lichaam. Ik heb er lang over getwijfeld of het een hetkanWel-bericht was en of ik het zou moeten plaatsen. Want alles aan dit bericht lijkt op het eerste gezicht oneerlijk, verdrietig, pijnlijk, stom en zeg maar gewoon: hetkanNiet.
Denk eens aan haar ouders, die nu zonder deze prachtige dochter verder moeten, haar vriendinnen die nooit meer met haar hun laatste veroveringen zullen bespreken en haar opa en oma die nooit een zakdoekje tevoorschijn halen als de ‘kleine meid’ een mooi cijfer op haar rapport heeft. Ook al was dat maar een zesje voor wiskunde, trots zouden ze zijn. Al deze mensen, en waarschijnlijk nog veel meer, zijn nu gebroken. Vallen om van verdriet en de toekomst lijkt zwarter dan een nacht zonder maan en sterren.
Alle reden dus om dit bericht aan onze site vol met positief, inspirerend nieuws voorbij te laten gaan. Maar toen raakte het me: dit meisje, deze jonge vrouw in wording, was inspirerend en was positief. Zij nam het heft in eigen hand en liet de wereld iets na om over na te denken. Ze is met haar actie gestart om de Nederlandse maatschappij te laten inzien dat ons taalgebruik te grof voor woorden is. Te kwetsend en te ondoordacht. Niets aan haar actie was ‘zielig’, ‘verdrietig’ of ‘meelijwekkend’. Het was positief, inspirerend en zij is de grondlegger van iets dat, naar ik hoop, doorzet. Dat wij met z’n allen moeten doorzetten.
Dood is niet iets om over te zwijgen. Het is onderdeel van het leven. Je mag niet zwijgen over je verdriet. Praat erover en dan kan je verder. Het gaat niet om het Overleven, maar juist om wat je doet NA het overleven. Dit meisje heeft ons de tools gegeven om door te gaan met iets dat zij belangrijk vond. Zij leeft voort elke keer als er op een school de poster van haar actie wordt opgehangen. Zij wordt genoemd als iemand ‘kankerwijf’ zegt en daarop wordt aangesproken.
Deze week is het 28 november. Dan is het veertien jaar geleden dat mijn vader overleed. Hij was voor veel mensen, net als Richelle, een inspirerend persoon. Ook hij wordt nog genoemd, door mij, mijn broers en mijn moeder. Maar ook door anderen. Ik wil over hem praten, ik wil dat mensen inzien wat een mooie man het was. Een man met gebreken en pluspunten. En dat mag worden genoemd, hij moet worden genoemd. Pas als je iemands naam niet meer zegt, sterft iemand pas echt. En dat is pas hetkanNIET…
(7 stemmen, gemiddeld: 4,14 uit 5)
Loading ...
verdrietig, maar haar leven en haar dood hebben wel nut gehad asl je ziet hoeveel aandacht er naar haar strijd uitgaat
Ze heeft iets heel mooie achtergelaten! Ik ben het volledig met haar campagne eens en hoop dat veel mensen ervan leren
Zoals je hierboven schrijft, helemaal "Het kan niet!" Ik was erg ontdaan toen ik het nieuws hoorde…
Toen ik verder las, zag ik, hoe mooi je het tot een HKW-tekst gemaakt hebt. Je spreekt wijze woorden en naar mijn gevoel helemaal in de geest van Richelle. Ze zou erg blij geweest zijn met zo'n mooi eerbetoon!
Praten over een naaste die is overleden helpt niet alleen bij het verwerkingsproces, maar geeft ook een vertrouwd gevoel omdat je zo'n persoon toch nog een beetje in leven houdt. Het helpt mij door dit moeilijke jaar heen in elk geval…
WAUW…kippenvel en tranen in mijn ogen…Je hebt van Hetkanniet een Hetkanwel gemaakt…