Spaanse toerist. Tas. Spaanse toerist. Tas.
Spaanse toerist.
Vertrekt zonder tas!
Vlug! In opperste paraatheid als voormalig inwoonster van Amsterdam ren ik de toerist achterna! “Signor! Si forget your bag in el trammo!”.
Klikkende tongen en een flinke “hela!” doen mij bevriezen in mijn sprint. Een jonge moeder kijkt mij met woedende ogen aan. “Let je op? Ik heb hier namelijk een baby op mijn buik”. Shit…het schaamrood stijgt mij naar mijn kaken. Ik had de jonge moeder namelijk al geruime tijd in het zicht omdat een stel jongeren naast haar stonden te keten. En nu was ik haar, in al mijn goedheid, bijna omver gelopen met mijn grote rugtas.
Terwijl de Spaanse toerist mij om de hals valt (gracias!) druip ik excuses mompelend weer af naar mijn stoel om mijn zonden te overdenken. Oh wacht! Positief denken. Oh wacht! Valkuil!
- Positief denken is geen excuus om de dingen die je fout doet goed te praten onder het mom van dat het ergens goed voor is. -
Na dagenlang van positief denken en mij afvragen waar het goed voor is, begin ik het nu te snappen.
Je basisstemming is beter, je gaat beter om met tegenslagen en je leert loslaten.
Er is niet altijd een voor de hand liggende reden voor iets, soms ligt de reden heel ergens anders. Ik loop die moeder omver, maar de toerist heeft zijn tas. Wat is dan het positieve hiervan? Míjn leermoment.
En dat is niet beter opletten of geen mensen meer helpen. Maar loslaten en accepteren. Ik moet accepteren dat ik ook fouten maak en vervolgens moet ik dat loslaten.
Met de neus op de feiten gedrukt worden noemen ze dat ook wel.
